Bijna een jaar geleden dat ik mijn laatste blog schreef met als kop ‘Santiago, we zijn er…’ Niet de eerste keer dat ik begin met de woorden dat de tijd zo vreselijk snel gaat. Maar er is dan ook veel gebeurd. Zowel privĆ© als in de wereld.
In het kort een update. Vorig jaar liep ik samen met Pepijn (zoon) een Camino om geld in te zamelen voor het KWF. De reden van dit doel en het samen lopen is voor de meeste misschien al wel bekend. Mijn lieve vader Henk kreeg in 2019 de diagnose asbestkanker. Een ongeneselijke vorm van kanker met een hele korte levensverwachting. Zover mijn kennis gaat zijn de meeste mensen die deze diagnose krijgen binnen een jaar overleden. Maar Henk heeft 3 prachtige jaren kado gekregen. Hij heeft genoten van heel veel heerlijke vakanties samen met mijn moeder en vele fietstochten. Uiteraard met de daarbij behorende terrasjes waar een lekker koud biertje gedronken moest worden. Het leven werd gevierd! En hoewel hij meer klachten kreeg, die hij zelf graag ver naar de achtergrond schoof, is hij voor ons toch enorm onverwachts op 20 September 2021 overleden. Op z’n Henks, positief, rustig en bescheiden en zoals we zo voor hem hoopte zonder al te lange lijdensweg.Hij is een groot voorbeeld hoe positief te blijven wanneer het leven ineens andere plannen met ons heeft. Ik hoop zijn positiviteit ge-erft te hebben. En daar zijn weer de dikke tranen want wat mis ik hem….
Het was overduidelijk dat ik ook dit jaar weer zou gaan wandelen voor het goede doel en had ook al bedacht waarvoor. Maar dat kreeg een andere wending want ineens staat de wereld op z’n kop. Hoe en wat hoef ik hier niet verder uit te leggen want dat zal niemand ontgaan zijn (zowel, laat me weten waar je zit). Ineens kreeg ik een raar gevoel bij mijn vrolijke Camino plannen.. Al die mensen die hun spullen in moeten pakken om vervolgens alles achter te moeten laten. Geen retour ticket, geen gezellige mede wandelaars onderweg, geen reisblog met vrolijke fotoās en een glas koude witte wijn bij het eindpunt van de dag. Daarvoor in de plaats grote tassen aan beide armen en een enorme zware rugzak op hun rug. Wat jaren en jaren zal gaan duren voordat die iets lichter zal gaan wegen. Tot de nok gevuld met verdriet, wanhoop, angst, onwetendheid, woede, zorgen en wat voor emoties nog meer. Wat kunnen we doen? Het is moeilijk maar misschien door met elkaar proberen onze handen ineen te slaan en samen die rugzak denkbeeldig zachtjes op te tillen. We zullen nooit hun last kunnen dragen maar iets verlichten moet mogelijk zijn. Wat mij brengt op de aankomende Camino…
Ik heb geboekt!! Het ging weer helemaal zoals het vaak gaat bij mij, impulsief :). Er gaat een tijd van denken en lijstjes met datums en ticket prijzen aan vooraf. Vervolgens duik ik achter mijn computer en kijk niet meer om naar al die papiertjes. Achteraf bedenk ik me dat het eigenlijk best wel heel snel is en waarom ik niet toch voor een week of 3 later ben gegaan. Maar het is wat het is en 28 Mei stap ik om 07.00 uur in het vliegtuig naar Madrid. Vandaar neem ik de bus naar…dat moet ik nog uitzoeken :). Het plan is om in 2 weken ongeveer 300 km van de Camino Frances te gaan wandelen. Op dezelfde manier als mijn eerste Camino, geen vooruit boekingen van slaapplaatsen (behalve de eerste en laatste), geen strak vastgelegde route en niet teveel geregel vooraf. Ik heb alleen inmiddels wel geleerd dat ik gele pijlen moet volgen. Dat was bij de eerste Camino zelfs nog een verrassing. Het schijnt een drukkere route te zijn dan voorgaande. Daar had ik even mijn twijfels over maar inmiddels weet ik dat het heel gemakkelijk is om na een tijdje gezellig kletsen met een medepelgrim elkaar weer ‘los te laten’. Deze keer zal, verwacht ik, ook een tocht worden waarin ik de periode van en met mijn vader helemaal zal doorvoelen. En hier wil ik ook echt alle ruimte aan geven. Na een paar dagen wandelen, is mijn ervaring. komt er rust in het hoofd en maken alle dagelijkse dingetjes plaats voor wat er intern nog aandacht mag krijgen. Tenminste, zo werkt het voor mij…dag 3 is de welbekende jankdag! Zie het als kraamtranen na een bevalling š
Lang blog, maar hou nog even vol want ik ben er nog niet! Ik wil je namelijk nog even vertellen dat ik gisteren voor het eerste vegetarische zwarte bonenburgers gemaakt heb. Dat de vlam in de pan sloeg, mijn keuken bijna affikte, Pepijn na een kwartier suf om het hoekje keek ” gebeurde er nou iets’ terwijl ik met een hartslag van 380 mijn hoofd aftastte of ik nog wel haar over had…Uhhmm nee, dat is niet de reden waarom ik je nog even vast wilde houden….
Waarom wel…last bus not least…het doel waar ik voor ga lopen. Je voelde het waarschijnlijk al aankomen. Het is Stichting Vluchteling. Ook dit jaar heb ik een actie pagina aan kunnen maken waardoor alle donaties rechtstreeks op de rekening van deze stichting terecht komen. Er zal dus niets van de donaties gebruikt worden voor mijn reis, dat dat ff duidelijk is š Met het geld kunnen enorm veel mooie dingen gedaan worden om mensen die op de vlucht zijn te helpen. Ik ben ongelofelijk onder de indruk van het vertrouwen wat er al vanaf dag 1, dat ik een nieuwe actie aankondigde, is. Zonder nog te delen en zelfs nog te weten wat ik ging doen werd er al gedoneerd en inmiddels staat de teller op 550,- Het zou toch geweldig zijn als we met elkaar een record bedrag op gaan halen!
Dan nu toch echt een einde aan dit verhaal want anders word het veel te lang maar niet zonder de vaste mededelingen š Ben je een taalfreak? Lucky you, dan heb je straks heerlijk 2,5 week om foutjes op te speuren š Ik lees nl hooguit 1x na en heb dan zeker niet de focus op de d-tjes en de t-tjes enz enz. Zonde van mijn tijd en ik schrijf na een lange wandeldag terwijl de wijn op me wacht (of water, mocht je denken dat ik nooit iets anders drink). Verder zal ik niet heel veel meer schrijven over de situatie in de wereld. Niet omdat ik mijn ogen er voor sluit maar dit kunnen jullie genoeg op het nieuws volgen. Mij gaat het om het doel en dat is samen deze wereld een beetje mooier maken. Mijn persoonlijke pad zal zeker wel terugkomen maar hopelijk ook weer veel nieuwe grappige spannende avonturen!
Vergeet ik haast nog iets, hou je van Yoga en-/of meditatie? 20 Mei van 19.00 tot 22.00 uur organiseren we bij Flow of Yoga in Castricum een Yoga&Meditatieavond op Donatiebasis. Je hoeft hiervoor geen lid te zijn alleen vragen we je wel om je via de website in te schrijven. Ook is daar meer info te lezen over deze avond.
Misschien volgt er nog een (korter) blog voor vertrek maar hĆ©, heb ik al gezegd hoe snel de tijd gaat….
Liefs,
Linda
Hier onder deel ik de donatielink. De actie heet HappyCamino & Friends. Als het goed is kom je direct op deze pagina terecht.
HAPPY CAMINO home 