Santiago, we zijn er…

Het is weer een paar dagen terug dat ik geschreven heb. Voor de social media volgers geen nieuws maar… WE HEBBEN HET GEHAALD!!!!

Dinsdag rond een uur of half 4 liepen we na een route van 27 km Santiago binnen. Een, voor mi, emotioneel moment. Voor Pepijn het moment dat hij heerlijk neer kon ploffen in het mooie hotel wat hem beloofd was. Al denk ik dat hij diep in zijn hart ook best onder de indruk was.

260 kilometer hebben we gelopen. 3 Dagen in enorme hitte, 3 dagen in bizarre regen en 3 dagen met van alles wat. Iedere dag weer een verrassing waar we zouden slapen, ondanks dat het wel allemaal vast lag dit keer. Geen blaren behalve ieder een kleintje en toevallig op dezelfde teen, door onze natte schoenen. We hebben gekibbeld, gelachen, gehuild (klein traantje maar), gezongen, gepraat, stil geweest en geleerd van elkaar… voor mij vanaf dag 1 heel bizonder voor Pepijn met zijn 17 jaar zal dit vooral later een hele speciale herinnering zijn. Wat ben ik trots op mijn kleine grote vriend. Geen moment dacht hij aan opgeven. Hij miste best heel regelmatig zijn vriendinnetje en vertelde 100 uit wat voor leuke dingen ze samen nog gaan ondernemen en hoe hij er naar uit keek haar weer te zien. Ik mocht meegenieten van de gesprekken met zijn vrienden, altijd leuk! Regelmatig keek ik naar mezelf op die leeftijd. Of zoals hij soms haast wanhopig zegt ‘waarom lijk ik nou zo veel op jou, je hebt alles door’ 😃

Even terug naar de laatste wandeldagen. We vertrokken nadat we. weer voornamelijk regen hadden gehad, met een tas vol natte kleding richting Padron. We waren voorbereid op hetzelfde weer. Dat was wat de Spaanse Piet Paulusma voorspeld had . Toen we brood gekocht hadden vielen de eerste druppels. Alle twee hadden we geen zin. Niet weer zo’n dag. Maar er zat niets anders op dus daar gingen we. Al snel konden de regenjassen uit en trok de lucht open. Wat een geluk! Het is de hele verdere dag droog gebleven. De weergoden waren ons goed gezind.

In het hostel waar we sliepen werden we door een hele lieve jongen ontvangen. Hij was duidelijk net dit bedrijf gestart. Hij keek me alleen een beetje vreemd aan toen ik bijna de wasmachine stond te knuffelen. Ik heb het hem bespaart om mijn rugzak in zijn bijzijn open te maken anders had hij me vast begrepen. Toch geweldig dat je ineens zo blij kan zijn met zulke simpele dingen. Hij vroeg nog of hij het in de droger moest doen als wij de stad in zijn. ‘ Ben je gek geworden! Zo’n ultiem moment van geluk laat ik me toch niet ontnemen’ Dus een uurtje later kwam ik er met plezier voor terug. We zouden om dd hoek in de kroeg voetbal kijken maar zij beweerden dat Nederland niet hoefde te spelen. Het werd een welles nietes die ik uiteindelijk won. Alleen zorgde dat er niet voor dat één van de twee schermen op de wedstrijd van Nederland kwam te staan. Niet belangrijk volgens hen. Dan maar op de telefoon in dd kamer kijken.

Wij gingen op weg naar mijn favoriete vis restaurant. Helaas bleek die gesloten. Dit was niet de eerste keer geweest tijdens de Camino dus Pepijn vroeg zich al af of al de zaken failliet gaan zodra ik geweest was. We konden het niet erg meer vinden dus besloten we lekker zelf een salade te maken. Voor de gezelligheid nog wel even een glas wijn op het terras. In mijn beste spaans bestelde ik ‘ una copa vino blanco por favor’ Lijkt me duidelijk dat ik dan een glas wil en geen fles. Daar dacht de ober anders over. Hij beweerde dat ik botella had gezegd. Vervolgens kreeg ik wel 1 slok wijn in mijn glas. Pepijn kwam niet meer bij. Ik heb er voor de vorm 2 minuten over gedaan. Er iets van zeggen had geen zin, daar was ik met de vorige discussie al achter gekomen.

Na een wat kort nachtje brak de laatste wandel dag aan. Ik had onrustig geslapen omdat het constant door mijn hoofd ging dat we nog 1 dag zo samen zouden lopen. Ik had blijkbaar iets te vaak gezegd dat die laatste etappe best pittig zou zijn dus voor het eerst hoorde ik Pepijn zeggen dat hij echt geen zin meer had en er klaar mee was. En ook mijn lichaam had weinig puf meer. Stilletjes liepen we naast elkaar. Na een telefoontje met de opa’s en oma’s was het eerst maar eens tijd voor koffie. Dat bleek het wondermiddel want daarna gingen we als een speer. Ik was verbaast dat we twee cafeetjes voorbij liepen waar ik andere Camino’s altijd even stop. Geen van beide had die behoefte. En zo liepen we ipv de vooraf berekende half 5 dus een uur eerder het drukke Santiago binnen. Ik weet nog goed dat ik de eerste keer een soort teleurstelling voelde. Al die mensen kijken niet op of om, wisten ze wel wat ik de afgelopen 14 dagen gedaan en beleefd had.? Waar was het plaatselijke majorettekorps met bijbehorende fanfare? Totaal niet interessant natuurlijk als je bedenkt hoeveel pelgrims er iedere dag binnen komen.

Dit jaar is het anders. Het plein waar iedereen samenkomt is nagenoeg leeg. Een vreemde sfeer. Maar het bijzondere gevoel was niet anders. We pakten elkaar beet, een dikke kus en knuffel, we waren er! We hadden het geflikt samen. In gedachten kwam ook de reden van deze wandeltocht voorbij. Geld inzamelen voor het KWF zodat er nog meer onderzoek mogelijk wordt. Ik dacht aan Henk, mijn vader, door zijn diagnose hebben we hiervoor gekozen en wilde ook Pepijn met me mee. Ik ben dankbaar dat het zo goed met hem gaat!! Ik dacht aan al de mensen om me heen die met deze ziekte te maken hebben of hebben gehad. Die dierbaren moeten missen. Aan degene waar ik pas zulk geweldig nieuws van hoorde waaruit maar blijkt wat voor fantastische resultaten er mogelijk zijn. Mijn gedachten gingen naar jullie allemaal die gedoneerd hebben of op een andere manier meegeleefd hebben. Met elkaar de wereld een beetje mooier maken, dat is mijn grootste wens. Op het moment van schrijven staat de teller van onze actie op €2660,-. Ongelofelijk!!! Dank dank dank jullie wel, we hebben dit echt samen gedaan❤️

Pepijn begon inmiddels wel genoeg te krijgen van mijn gesnotter dus richting hotel. De komende twee nachten sliepen we in een oud klooster. Prachtig gebouw, alsof je door een museum loopt. Mijn fantasie gaat altijd op de loop op dit soort plekken en maak me dan voorstellingen hoe het in die tijd geweest moet zijn. Op de een of andere manier voelde dat niet helemaal oké en besloot me op andere dingen te focussen. Het zwembad… met ijskoud water… ik heb daarom de taak als bad juf op me genomen terwijl Pepijn de ramen ging wassen met zijn bommetjes.

Het wordt een lang verhaal maar ik kwam niet aan schrijven toe…..

‘S avonds bleken gek genoeg heel veel restaurants dicht. We waren moe dus zijn maar ergens neer geploft. Prima maar we besloten wel gelijk dat we de volgende dag paella als lunch gingen eten.

Wat we na een ochtendje winkeltjes kijken dan ook gedaan hebben. ‘S Middags splitsten we even op, ik naar de kathadraal, Pepijn even terug naar het hotel en de afspraak elkaar een uurtje later weer in de stad op te zoeken om het certificaat op te halen. Het bewijs dat we minimaal 100 km afgelegd hebben en waardoor onze namen officieel de boeken in gaan. Andere jaren kost dit uren wachttijd, nu stonden we met 5 minuten buiten. Hopelijk houden ze dit systeem erin!

Die avond zouden we samen om 19.30 uur naar de mis gaan. Normaal kan je in en uit lopen, wat ik Pepijn ook beloofd had. Even een kwartiertje/ half uur en dan weer naar buiten. Voor die tijd was ik naar het park gegaan om de steentjes achter te laten die de hele tocht meegereisd waren. Steentjes die me meegegeven waren of die ik zelf onderweg voor wat mensen gevonden had. Ze staan symbool voor de pijn, verdriet angst enzenz. die we met ons meedragen. Onderweg of op het eindpunt mag je dit loslaten door het steentje achterste laten. Ik heb er mijn eigen variatie van gemaakt en draag met de steentje alle dromen en wensen mee en laat ze op een mooie plek los. Net als twee jaar geleden liep ik naar het park waar een klein fonteintje is en prachtig uitzicht op Santiago. Ook toen heb ik de steentjes daar achter gelaten. De wens die ik daarbij had uitgesproken is uitgekomen dus ik hoop dat ook nu alle dromen en wensen mogen gaan stromen en hun weg gaan vinden. Naast de persoonlijke steentjes had ik er ook èèn mee voor wie dit leest en het aanspreekt.💙

Tijd voor de mis. Pepijn kwam me al tegemoet lopen. Inmiddels was het 19.45 uur maar geen probleem, het maakt tenslotte niet uit wanneer je binnen wandelt. Maar zoals veel dingen is ook dit niet meer hetzelfde. De dikke deuren zaten op slot en de nog dikkere (breed mag ook) beveiligers keken streng toen ik toch even rammelde. Geen mis dit jaar?!! Ik ben niet zo kerkelijk maar het hoort er toch bij. Teleurgesteld liepen we naar het hotel terug. Pepijn zei met een net iets te blij gezicht dat het wel heel jammer was.

Uurtje later dan maar terug om de kaarsjes aan te steken. Niet te geloven maar voor de tweede keer stond ik voor een dichte deur. Het begint er misschien op te lijken of ik erg labiel ben maar weer sprongen de tranen in mijn ogen. Hoe kan dit nu? De volgende dag zouden we om 9.00 uur de deur uit moeten om de bus naar Porto te halen. Ik kan toch niet naar huis zonder de kaarsjes aan te steken. Ik had het aan zoveel mensen beloofd en daarnaast is dit voor mij een belangrijk stukje van de Camino. Op de website stond dat de Kathedraal om 07.00 uur open zou gaan dus dan maar wanneer we naar het busstation gaan lopen.

We slenterden nog lekker door de stad, aten wat tapas, gewoon een gezellige avond in dit mooie bijzondere stadje. Ik ben hier zo graag!!

En toen was het tijd om weer richting Porto te gaan. Morgen (vrijdag) vliegen we terug. We gaan de reis afsluiten zoals we begonnen zijn, met een middagje strand. Voordat we de bus in stapte eerst nog langs de kathedraal. Ik had een strakke planning dus van 8.45 tot 9.00 uur had ik tijd voor de kaarsjes daarna moesten we echt doorwandelen. Toen ik reen stap naar binnen zetten kwam daar de meneer met de zware botten (oké breed mag ook) weer aanlopen en zei streng dat ik tot 9.00 uur moest wachten. ‘Wat???’ Maar die tijd had ik helemaal niet. Hij was niet onder de indruk. Lief lachen hielp niet Helpppp, ik denk dat ik nu toch die fase voorbij ben dat dat nog werkt…Twijfel twijfel en toch besloten te wachten wat betekende dat we heel snel moesten lopen en tegelijk zoeken naar het busstation . Het is gelukt. Pepijn vroeg onderweg of ik wel echt met aandacht de kaarsjes aangestoken had. Schattig voor iemand die beweert dat hij niet in al die spirituele shit geloofd.

Op tijd zaten we inde bus voor een reis van bijna 4 uur. Zo voelde het niet want ik viel al snel even in slaap. Daarna de metro naar een kustplaats en vanmiddag heerlijk genoten van de zon!

En zo is het cirkeltje rond…. 14 dagen zijn voorbij gevlogen en toch ook weer niet. Een geweldig avontuur. Ongelofelijk veel lieve berichtjes van iedereen. Het was mooi… mooier dan mooi…

Thuis nog een laatste blog om deze reis met jullie echt af te sluiten. Voor nu de voorlopig laatste nacht in Portugal in…

Ohhhhh en toch nog een laatste keer… wil je doneren? Geweldig! Dd link staat hier onder⬇️

https://acties.kwf.nl/fundraiser/pepijnkruis

Liefs, Linda (en Pepijn)