Om de dag schrijven maakt dat de verhalen misschien wel wat lang worden. Dus deze dag maar gelijk er achteraan. Komt ook bij dat ik soms even terug moet kijken op de foto’s waar we allemaal geweest zijn. En nee, dit heeft niets met leeftijd of iets dergelijks te maken want Pepijn heeft er ook ‘last’ van.
Het begint misschien wat afgezaagd te worden om opnieuw over het weer te beginnen. Ik heb daar namelijk zelf altijd een beetje een allergie voor thuis. Ik hou enorm van zon en kan dat echt zo missen maar ik kijk zelden wat de voorspellingen zijn. Ik zie het wel als ik wakker word. Hier begint dat toch wat te veranderen. In de hoop dat het ineens allemaal omgeslagen is. Helaas, zoals de voorspellingen nu zijn zullen we tot Santiago in regenjas en op natte schoenen lopen… ofwel… ze voorspellen nog veel ellende. Schijnt dat je haar daar zo lekker van gaat krullen🤪
Toen we vanmorgen naar buiten liepen was het prima! We hadden er geen erg in gehad dat het zondag was en alle winkels dicht waren Ook zag ik nergens een bakker om even te ontbijten en koffie te drinken. Best vreemd want naar mijn idee is dat bij andere Camino’s nog nooit een ding geweest. Als er iets is waar ik niet meer aan toegeef bij Pepijn dan is dat om maar gewoon te gaan lopen. Ik voelde me een slechte moeder omdat we niets konden vinden,. Kom hem toch niet laten lopen zonder fatsoenlijk te eten. Maar er zat niks anders op. Dus water en een appel zou ons ontbijt zijn die dag. We waren onderweg toen ik toch even een zijstraatje in dook. Ja! Een bakker!! Terwijl we aan de koffie, sap en croissantjes zaten begon het te gieten. Die hadden we mooi gemist.
We hadden geluk en hebben zeker 2 uur in een zwak maar lekker warm zonnetje gelopen. De route liep langs wijngaarden en door het bos. De heerlijke geur van eucalyptus doet me wegdromen naar Australië. Soms ineens vermengt met een sterke bloemen geur. Wat klimmetjes maar niet zo hoog dus best relaxt lopen.
En toen begon het.. we zagen de lucht al een tijdje donkerder worden maar we leken er tussendoor te lopen. Niet dus, eerst zacht en toen weer met bakken uit de hemel net als een paar dagen terug. We zagen iets om even te schuilen. Bril op, even berichtjes lezen, bril weer af en daar gingen we toch de regen weer in want er was nergens iets wat op verbeter ing kon wijzen te zien. Tien minuten verder dacht ik aan mijn bril. Shit, niet te vinden. Ohhh neee, ik heb hem op de tractor laten liggen waar we even stil gestaan hadden. Ik moest dus terug. Pepijn keek me niet al te blij aan. Ik stelde voor dat ik het adres zou appen waar we zouden slapen en dat hij vast door kon gaan. Hij had een beter plan. Gisteren had ik namelijk ook mijn waterfles ergens laten staan en is hij zonder rugzak terug gerend. Dus ook deze keer wilde hij het zo doen. Ik begon me toch wel lichtelijk schuldig te voelen. Toen hij weer terug kwam lopen had ik zijn rugzak voor me gehangen. Als tegenprestatie zou ik een stukje zijn tas dragen. Hij lachte en vond het wel een strak plan. Nog geen 100 meter verder wilde hij hem toch weer zelf dragen. Het liep niet lekker zonder, zei hij. Al denk ik dat het meer is dat het gewoon gevoelsmatig niet klopt om de Camino te wandelen zonder die bult op je rug.
Ik zie Pepijn steeds meer veranderen. ‘S morgens heeft hij redelijk snel alles voor elkaar, rugzak ingepakt, de juiste dingen binnen handbereik en de waterflessen gevuld. Ik heb hem nog niet èèn keer kunnen betrappen op zeuren dat hij nog zo ver moest of het zat was. Alleen vandaag de laatste 3 kwartier was hij er helemaal klaar mee. Logisch, we waren weer compleet doorweekt. Het waaide dus het was koud en hij verlangde naar een warme douche en Grand Prix kijken.
Onderweg werden we aangemoedigd door wat toeterende auto’s. Ook een auto die midden op de weg in z’n achteruit ging om ons de goede kant op te wijzen. We deden verbaast omdat hij zo zinn best deed maar eigenlijk wisten we het wel maar keken alleen even hoelang we nog moesten.Van die momentjes dat je toch weer een klein beetje opwarmen.
Onze slaapplek lag net buiten het dorp langs de Camino. We kunnen morgen dus meteen op weg. Ik vond het wel wat jammer want in het dorp is een thermaal bad van 40 graden wat heel lekker is om met je vermoeide voeten in te zitten. Alleen zagen we het alle 2 niet erg zitten weer 10 minuten terug te lopen. Te ver voor op onze slippers dus dan moesten we die koude natte schoenen weer aan. Ik had nog wel een fotootje van 2 jaar terug, dan kijken we daar straks wel samen naar voor het gevoel.
Van de receptioniste hoorden we dat er niks open was vandaag. Oh jee… mijn moederhart ging al weer harder kloppen. Want met zoveel calorieën die verbruikt worden moet een jongen in de groei wel blijven eten. Aangezien het niet de bwdoeling was de kippen in de tuin te slachten besloot ik terug naar het dorp te lopen. We hadden namelijk gezien dat er èèn bakker open was. Dat werd een brood dagje.
Snel iets droogs aan en maar gelijk terug. Mooi moment om ook even lekker in mijn uppie een kop koffie te drinken. Het meisje die daar werkt was nog net zo chagrijnig als 2 jaar terug. Geïrriteerd door mijn Google translate Spaans. Of eigenlijk denk ik dat alles te veel gedoe was voor haar. Misschien moet je eens lekker met je derrière in dat thermale bad gaan zitten moppie, zei ik met een lieve lach in mijn beste Rotterdams… oké, in gedachten dan…
Nu ik er toch was ook maar even de voetjes in het bad. Kon makkelijk zonder handdoek want mijn sokken en schoenen waren tenslotte toch al nat. Heeeeeerlijk… die warmte en een soort van tinteling voelde alsof mijn voeten gemasseerd werden. Als verlepte Cleopatra zat ik daar te genieten.
Eenmaal terug vertelde ik Pepijn erover die nu ook wel nieuwsgierig werd. Eerst de broodjes eten en dan… dan niks want we waren alle twee in slaap gevallen.
Rond 20.30 uur stommelde Pepijn door de kamer dat we moesten gaan inpakken. Die dacht half slaapdronken dat het al de volgende ochtend was. Eigenlijk had ik niks moeten zeggen😃 helaas verraadde zijn telefoon het al.
We besloten alsnog naar het bad te gaan. Pepijn vond het ook geweldig. We zaten al een kwartiertje toen er een gezellig Spaans stel bij kwam. Zij ging all the way, in zwemkleding bijna koppie onder.. Biertje erbij en samen zaten ze lekker te proosten in hun dorpsbadje. Voor Pepijn het moment om ook in zijn boxershort er helemaal in te gaan. Rond 22.30 uur liepen we weer terug of nee, we huppelde bijna want wat voelden onze voeten goed!
Op de kamer hangt alles te drogen. Ik was me suf maar vind inmiddels alles een beetje muffig worden. Nog 2 wandeldagen en dan hopelijk nog 2 dagen genieten van de zon die voorspeld word. Ohhh we hopen het zo. Dat zou toch een lekker toetje zijn.
De donaties voor het KWF gaan nog steeds door €2410,- ❤️ bizar!!!! Ik had €250,- opgegeven als streefbedrag want na 3 eerdere acties twijfelde ik of er nog enthousiast gereageerd zou worden. Zo zoooooo ongelofelijk lief van iedereen!! We doen dit echt samen… helaas kan het ons tenslotte ook allemaal overkomen…
Wil je ook nog doneren dan is dat geweldig. Klik dan op de link hieronder⬇️
https://acties.kwf.nl/fundraiser/pepijnkruis
Ik hoop dat de buur hond ook moe begint te worden zodat we morgen weer fresh and fruity op pad kunnen!
Liefs, linda (en Pepijn)
HAPPY CAMINO home 