Een nieuw verhaal schrijven met al ĆØĆØn oog dicht wordt een uitdaging maar ik waag het er op..
Wat hebben we heerlijk geslapen na ons regen avontuur. Aangezien er de volgende dag niet zoān lange route op het programma stond besloten we wat later te vertrekken. Onze schoenen hadden de hele nacht bij het raam gestaan maar voelde nog net zo nat als de dag ervoor. Er zat niets anders op dan ze gewoon weer aan te trekken. Eerste minuut even een vervelend gevoel maar al snel wende het. De blarenpeisters gaan ook niet ongebruikt mee naar huis. we hadden wat kleintjes bij de tenen van al de nattigheid..Niks ergs gelukkig! .
Daar gingen weā¦het was droog dus een high five en gaan! Van een vorige keer wist ik nog dat het niet heel gemakkelijk is om vanuit deze grote stad, Vigo, het Caminopad weer terug te vinden. We zouden wel zien en gingen op ons gevoel af. Pepijn begon aan zijn inmiddels vertrouwde ritueel. Iedere morgen belt hij beide opaās en omaās. Super leuk om te zien dat hij ook zo zijn eigen gewoontes en herinneringen maakt. Terwijl hij met de eerste oma in gesprek was begon het te druppelen. Dat ging al snel weer over in regen. Balen! Hoes weer over de rugzak, regenjassen aan (ik praat niet meer over mijn poncho om toch een beetje charmant beeld te bewaren).
Bij de bakker haalde we een koffietje en een broodje.. Niet te doen om in je ene hand een waterfles te hebben, een zakje vol cakejes die we van de aardige mevrouw in de bakkerij meekregen, een zware rugzak op de rug,,een berg opklimmen en dan dus ook nog koffiedrinken. Ben 6 x gestopt voor een slokje waarvan de helft op de grond belandde dus was er snel klaar mee.
Ineens begon een mevrouw druk tegen ons te praten. Merr schreeuwen eigenlijk, iets wat Spaanse vrouwen meestal goed kunnen als ze enthousiast of boos zijn, Het is even peilen Gisteren in de supermarkt lieten we onze boodschappen vallen omdat we ons kapot schrokken van de dame die achter de microfoon mocht zitten.. wat was ze blij. Terug naar die mevrouw op straat. We verstonden er niets van maar tijdens haar relaas hoorde we de woorden Camino en Santiago. āAhhh si, siā reageerde we. Driftig gebaarde ze dat we rechtdoor moesten en nooit NOOIT rechts af moesten slaan. Ze gaf ons bijna het gevoel dat daar een vreselijk monster zou staan die ons zou verslinden. Geen haar op ons hoofd die er over dacht die richting ook maar op te kijken. Ze eindigde met een lieve lach en Pepijn viel het op dat mensen ons zo graag willen helpen. Je zou denken dat de bewoners van die omgeving wel gewend zijn aan wat ronddwalende pelgrims maar je voelt je inderdaad soms echt bijzonder. Later toen we een afslag gemist hadden wilde een man van zeker 85+ ons ook weer op weg helpen door mee te lopen. Heel lief toch Opende ik Google Maps. Zowel voor die meneer fijner maar ook voor ons wilde we voor donker aankomenš
Daar was het bos en de bijbehorende klimmetjes. De regen was gestopt en dat is voor ons het teken gelijk al die lappen stof af te gooien. De rest van de route is het voornamelijk droog gebleven. Onderweg wilde ik stoppen voor een normaal zittend kopje koffie maar Pepijn bedacht dat dit niet handig was. Nu was het droog en we hoefden nog maar 8 kilometer. We konden dus maar beter doorlopen. Goed plan bleek later.
Rond een uur of 3 liepen we het gezellige dorp Redondela binnen. Ik had voor deze nacht een appartement gehuurd. Het lag tegenover een mooi parkje. Toen we aanbelde kwam de eigenaresse ons halen. Waarom slapen wij altijd en overal op verdieping 3 of hoger en (bijna) altijd zonder lift? Wow, we hadden een appartement met 3 slaapkamers, grote badkamer, keuken en woonkamer. Pepijn kaapte gelijk zijn kamer in, even geen moeder om hem heen! Heerlijk plekje al hadden we alle twee het gevoel alsof er āietsā was in dit huis. Alsof er oude mensen gewoond hadden en net naar een ander paradijsje vertrokken waren . Dit spraken we trouwens pas naar elkaar uit toen we de volgende dag al weer op weg waren š
Onze schoenen zette ik op het balkon, nieuwe droog poging . Gelijk even door in de actiemodus want er moest ook wel het eea gewassen worden. Ik had een wasserette aan het begin van het dorp gezien maar dat zou echt veel tijd gaan kosten. Iets waar ik geen zin in had dus alles op de hand en op haakjes hangen om te drogen. Fingers crossed dat dot ook wilde lukken.
Douchen, boodschappen, eten, hangenā¦ onze vaste mantra. Bij thuiskomst waren zowel onze kleren als schoenen nog natter dan nat. Ik moest dus iets verzinnen. Kachels deden het niet. Al snel had ik een planā¦ De keuken kon met een deur afgesloten worden. ās Middags had ik, toen ik een kopje thee maakte al gevoeld dat er veel warmte van de kookplaat af kwam. Met mijn schoenen en hangertjes kleding sloot ik me op in de keuken. Op het aanrecht naast het fornuis zette ik onze schoenen. Ik draaide alle pitten open en yes, binnen mum van tijd werd het lekker warm in de keuken. Zo ben ik ruim een uur blijven zitten en heb het toen weer uitgedraaid. Het was een heerlijke temperatuur geworden. Tijd om naar bed te gaan. Door deze mini sauna kon ik niet in slaap komen door de kou. Of was het van een raar geklapper van een deur?
Vanmorgen was dit experiment het eerste waar ik aan dacht toen ik wakker werd en Yes het had zijn werk gedaan! Droge wandelpataās voor team Pep&Lin.
Het zou tot een uur of 11 regenen vandaag dus ook nu besloten we rustig op te starten. Ik merk dat ik echt in mijn vertrouwde Caminomodus zit. Tussen 7.30 en 9.00 uur ben je toch echt wel aan het lopen. Totdat Pepijn me er op wees dat ik een beetje relaxt moet doen. Wat maakt het nou uit hoelaat we aankomen, het is toch al geboekt. En hij heeft gelijkā¦ nieuwe Camino, nieuwe ervaringen. Loslatenā¦Rond 10.15 uur liepen we vrolijk de deur uit. Het voelde lekker qua temperatuur en het was droog!!!! Bij het naar buiten gaan zagen we een briefje van de verhuurster hangen met een zakje met 2 muffins voor bij de koffie. Hoe lief!
We moesten behoorlijk wat klimmen en de ene dag gaat dat beter dan de andere . Die was de andereā¦ mijn benen en voeten voelen moe. Of dat van het wandelen komt of omdat ik 2 glazen wijn op had de avond ervoor, geen idee.Pepijn zat er lekker in. We liepen langs gezellige terrasjes en spraken af dat we bij de eerstvolgende zouden stoppen. Je raadt het alā¦ er kwam niets meer.
Onderweg kwamen we een man in het bos tegen die daar een gezellige plekje gemaakt had en stempels voor in het pelgrimspaspoort uitdeelde. De arme ziel had denk ik al weken weinig pelgrims gesproken. We hadden elkaar al 4 x aangekeken om verder te gaan maar zodra hij dat doorhad begon hij weer een nieuw verhaal. Super aardige vent daar niet van maar genoeg is genoeg. Ik zag een mandje staan met wat geld dus besloot er iets in te doen. Ik dacht dat het gebruikelijk was omdat hij hier anders ook maar een beetje duinen zit te draaien. Vervolgens kreeg ik een fles water in mijn hand gedrukt. āNee joh, hoeft echt niet, ik heb nogā Maar toen hij zei dat ik de Magic zou verbreken durfde lik geen nee meer te zeggen. Dat soort woorden doen het altijd goed bij mij. Toen we na een enthousiast afscheid door liepen bleken Pepijn en ik wel erg op elkaar te lijken, op precies het zelfde moment zeiden we lachend āstraks heeft hij GHB door dat water gedaanāš
Het laatste stukje van vandaag ben ik even wat van Pepijn af gaan lopen. Een pelgrim die tijdens het lopen Formule 1 kijkt is voor mij net even een ander leveltje.
Het was een mooie dag geweest. Langs wijngaarden, door de bergen,oude dorpjes met een vrouwtje voor de deur van ĆØĆØn van de huisjes wat helemaal in het plaatje paste. Ze bedankte ons voor het lopen van de Camino. Toen we de hoek omkwamen keken we elkaar even ontroerd aanā¦ ahhh dat dametje moet zeker dik in de 90 zijn. Hoevaak zal zij deze berg opgelopen zijn?
Daar was de stad. We verblijven in het oude centrum. Het is heel stil als we binnenwandelen maar in de avond bruist het. Het lijkt of het vertrouwde leven hier weer begonnen is. Volle terrassen, grote groepen gezellig dicht bij elkaar. Wij blijven op veilige afstand. Bij andere mensen kruipen doen we in Nederland wel weer.
We hebben super lekker gegeten. In een barretje die ik al lange tijd op insta volg. Twee jaar terug was ik er ook en soms is het gewoon fijn om niet meer te hoeven zoeken, vooral in een stad.. Sinds mijn verjaardag 14 mei ben ik vegetarisch gaan eten maar dat kan ik hier niet erg vinden. Ik heb dus toegegeven aan de vis Zodra ik thuis pak ik het vega leven weer op.. Maar ik kan niet ontkennen dat ik geniet van de heerlijke sardientjes en inktvis. Na het eten kregen we nog wat koffie likeurtjes toegeschoven. En aangezien Pepijn alleen maar water drinkt moest ik ze opdrinkenā¦ het is niet andersā¦al heb ik bij de tweede de helft maar laten staan denkend aan de volgende dagā¦
Nog 3 wandeldagenā¦ het gaat ineens snel. Ik ga daarom extra extra extra genieten van deze tijd samen. Morgen een tocht van ongeveer 22 km (wat in mijn geval altijd langer blijkt te zijn).
Er wordt onder ons raam nog druk door gefeest en gezongen. Zo te horen zijn zij iets verder dan de 2 likeurtjes gekomen.
Opbrengt KWF staat op dit moment op ā¬2385,- šš DANK JULLIE WEL!!!
Wil je ook nog doneren? Geweldig ā¤ļøHieronder de link!!ā¬ļø
https://acties.kwf.nl/fundraiser/pepijnkruis
Mijn andere oog houd het niet langer volā¦de rest van onze dag vertellen de fotoāsā¦
Liefs, Linda (en pepijn)
HAPPY CAMINO home 