Al zouden we nu stoppen dan hebben we al genoeg beleefd om hier over 50 jaar nog over te praten. Dit is even een cliffhanger. Ik zal eerst terug gaan naar maandag….
Zoals ik in het laatste blog al schreef had Pepijn een klein zwart beestje in zijn bed gevonden. Hou ik dus niet van… de halve nacht heb ik liggen googlen op bedwantsen, wat te doen en juist niet te doen als je gestoken wordt. Tussendoor met mijn zaklamp de matrassen checken. Echt rustig geslapen heb ik niet en toen ik op mijn Fitbit keek de volgende morgen gaf het dan ook 3 uur 50 aan. Toch begonnen we weer fris en fruitig de dag na een lekker ontbijtje. Samen Hazes meezingend liepen we richting kust…
Een mooie route. Langs de kust, door eucalyptus bossen en een klein stukje over het strand, ook een eindeloos lang stuk geel geasfalteerde weg maar die vergeten we snel. Lekker even onze voeten afkoelen in zee. Ook gisteren en vandaag zijn weer vreselijk hete dagen geweest. De mevrouw van ons b&b vertelde net dat dit niet normaal is voor deze tijd. Morgen wordt het minder, heel fijn maar hoop niet heel veel minder zoals onze app aangeeft. Pepijn en ik doen tijdens het wandelen ons eigen ding. Niet omdat we elkaar al zat zijn maar Pepijn loopt net iets harder en ik voel dat ik al teveel geprobeerd heb zijn tempo mee te lopen. Daarnaast vinden we het alle twee lekker relaxt om in ons eigen wereldje te zitten. Pepijn met zijn muziekje in zijn oren, ik met de geluiden van de natuur en alle gedachten en gevoelens die boven komen.
Aan het einde van de dag hadden we 29 km op de teller staan. Alle twee moe dus bij beide kwamen even de emoties omhoog. Ik herken het inmiddels, meestal op dag 3. We sliepen in een hostel van een erg gezellige meneer. Vanuit deze plaats zouden we de pont naar Spanje nemen. Toen ik aan de man vroeg hoe laat de eerste zou gaan bleek die al een tijdje in reparatie te zijn. Maar hij had de oplossing! De volgende ochtend 8.00 uur , vandaag dus, werden we opgehaald en met de taxiboot naar de overkant gebracht. Goed geregeld, perfect, fijn…
We hadden net de laatste hap van ons broodje genomen toen we geroepen werden door een kleine Portugees.Gelukkig hadden we alles al klaar staan want hij was erg vroeg. Met nog 4 andere mensen liepen we naar buiten. Daar stond, wat uit het zicht, een oud rood busje. Er was haast en alles moest vooral heel snel. Ik had niet eens goed tijd om tot me door te laten dringen wat hier aan de hand was. Pepijn zat voorin ik gelijk achter hem. De man gebaarde wild dat het raampje open moest. Ik gaf Pepijn instructies om zijn hoofd naar buiten te steken en deed dat zelf ook. Wel uit die van hem want achterin kon niks open want de ramen waren bekleed met gordijntjes die potdicht zaten. Ik was blij met mijn plekje want ik kon me helemaal wegdraaien en stiekem mijn hoofd tussen de stoel door naar buiten steken. Er ging me een lampje branden. De beste man scheurde in hoge snelheid door de stad. Bleef een keer stilstaan toen er een busje in de buurt van zijn boot stond. Hij vroeg aan een meisje die voorbij liep of ze een boot taxi wilde want dan kon ze mee. Huh? Waardan? Op zijn schoot? Ik denk dat het een manier was om het busje wat aan de kant stond even te observeren. De boot was namelijk op nog geen 100 meter, beetje veel gedoe om dan nog iemand er tussen te proppen.
Ineens stonden we stil Met net zoveel haast werden we het busje uit gedirigeerd. In het water lag een moterbootje op ons te wachten maar we mochten er nog niet in want de golven waren te hoog. Fijn gevoel als de dag nog moet beginnen, droge spullen is dan best prettig. Inmiddels begint de Portugees ineens op een veel rustigere, haast professionele manier een praatje over de regels. We konden maar met 4 tegelijk naar de overkant ivm met Covid. En moesten ieder zoveel mogelijk naar rechts of links gaan zitten.Huh??? Was dit de man die ons net in het geblindeerde busje de stad door reed? Maar ik knikte begripvol. De overtocht was 5 minuten maar we voelde ons een soort van bootvluchtelingen (voor de heel serieuze lezer, ik zou mezelf daar natuurlijk nooit echt mee vergelijken hè). Aan de overkant stopte hij bij een strandje. Weer was er haast. We moesten naar de kant springen. We keken hem allemaal verbaast aan. Beste man, droge schoenen zijn wel erg handig als je een stuk moet lopen. Oké, toch een klein stukje dichterbij, rugzak op het strand gegooid en dan toch maar een sprongetje. Een heel avontuur maar ik begin mijn twijfels te krijgen of de pont echt niet vaarde of dat dit een lucratieve bij verdienste was…
Daar stonden we dan… in de haast hadden we geen water kunnen kopen. Pepijn wilde doorlopen maar met die hitte niet verstandig.We hadden net al een flinke klim gemaakt maar toen we de weg naar een café vroegen moesten we weer helemaal naar beneden. Nergens konden we het vinden. Er kwamen twee oude dametjes aanlopen dus ik vroeg ze de weg. Had kunnen weten dat Engels niet heel soepel zou gaan. Helemaal niet dus, maar we begrepen elkaar. Druk pratend gebaarde ze de weg. Ineens hoorde ze het woord water vallen. Ahhhh maar dan wisten ze iets dichterbij. Ze gebaarde dat we mee moesten lopen. Hele verhalen vertelde ze en ik knikte vriendelijk en zei wat ahh, si en als zij lachte deed ik dat ook. Pepijn liep mij inmiddels uit te lachen. Ze brachten ons naar een bron. Na 3x vragen door mijn duim omhoog te steken en dan over mijn buik en duim naar beneden begrepen ze wat ik bedoelde. Ze maakte weer drukke gebaren met stralende gezichten en ik begreep dat het geweldig moest zijn. Ze zagen er beide nog goed uit dus veel kwaad zou het niet kunnen… hoop ik…Fingers crossed want ik heb ooit in Australië een parasiet opgelopen door water, dat wil ik echt niet meer. Een namasteetje voor de dames en terug naar de berg waar we overheen moesten…
Vreselijk echt… zo hoog en zo vreselijk heet…. Achteraf waren we denk ik ook niet goed gelopen want we zagen nergens gele pijlen. Kon het me ook niet op deze manier herinneren van de vorige keer. Resultaat dat we beide al flink onze voeten voelde en dit eigenlijk pas het eerste stukje was.
Het uitzicht was echt oogverblindend . Een prachtige kustlijn. Wilde golven en al die mooie kleuren blauw van de zee. Alle ingrediënten voor een heerlijke wandeling. En dat was het ook maar het ging alleen allemaal wat minder soepel. Het moet zeker 32 graden geweest zijn. Zelfs mijn rugzak was helemaal nat van het zweet. We waren niet heel goed voorbereid. Mijn schuld . Toen we de berg over waren kwamen we in een dorpje. Ik wilde daar even wat drinken en eten of iig kopen om onderweg te eten. Pepijn wilde door. We hoefde maar 14 km dus hij verheugde zich op een middagje zwemmen en de witte rug bij kleuren. Even een discussieetje en toen gaf ik toe. We zouden onderweg wel wat kopen. Bij een restaurant kochten we nog een fles water want we hadden alle twee onze fles van 750 ml er al in zitten..Maar er kwam dus helemaal niks meer. Onderweg aten we wat crackertjes, noten en een appel die we nog hadden. Een kilometer of 10 en wat klimmetjes verder en ineens stonden we bijna zonder water. Pepijn was al leeg. Ik alleen nog mijn beetje reserve wat ik bewaar mocht er iets gebeuren. We moesten nog 6 kilometer. Lijkt niet veel maar als je nagaat dat ieder slokje gelijk in de vorm van zweet naar buiten komt begrijp je dat het pittig was. Wat ben ik trots op pepijn! Af en toe een mini slokje uit de reserve en verder door… zoals hij zei ‘ we hebben niet voor niets de naam, Pep en Lin niet lullen maar lopen’ Die motivatie kon ik wel even gebruiken.
En daar was dan eindelijk onze stop in zicht! Een heerlijke kamer wachtte op ons met geweldig uitzicht op zee. We hebben alles neergegooid en zijn lekker naar het water gegaan. Even de was gedaan. En vanavond super lekker gegeten op een waanzinnige topplek.
Ik denk dat het te vergelijken is met een bevalling. Als je bezig bent denk je ‘waarom wilde ik dit, doe het nooit meer’ maar eenmaal al dit moois en je bent het ‘leed’ snel weer vergeten…. Totdat we uit onze stoel op staan😃😃😃
Ik zal stoppen al zijn er nog genoeg verhalen te vertellen…benieuwd wat morgen brengt… in ieder geval minder heet weet… alleen mag die onweer wegblijven…
Liefs,Linda (en Pepijn)
Ps de foto’s volgen nog… ik wil echt graag slapen en er is een probleempje met het toevoegen…
Maar onze donatie link voir het KWF doet het gelukkig wel 😃⬇️
https://acties.kwf.nl/fundraiser/pepijnkruis
HAPPY CAMINO home 