Nog een paar weken en dan had de rugzak weer prominent in de woonkamer gestaan. Zou ik, net als altijd, de avond van te voren gaan bedenken wat ik allemaal precies mee ga nemen. Okeeee, misschien iets eerder maar het zou absoluut weer op het laatste moment zijn geweest. Wel slingerde er waarschijnlijk al weken verschillende lijstjes door het huis. Daar ben ik namelijk gek op…boodschappenlijstjes, to do lijstjes, paklijstjes, dromenlijstjes…ik schrijf wat af maar gebruik ze vervolgens nooit. Ook dit keer zou precies alles wat ik nodig denk te hebben weer in de tas zitten en zou ik het een uitdaging vinden als, eenmaal op plaats van bestemming, blijkt dat ik toch iets vergeten ben.
Maar helaas, geen Camino…en misschien wel helemaal niet meer dit jaar…de reden daarvoor is geen verrassing…het Coronavirus..We hebben er allemaal op onze eigen manier mee te maken. Vakanties die niet doorgaan is dan toch wel het minst erge! Dat komt vast wel weer, ook dit gaat voorbij…
Het ontroert me dat iedereen zo zijn verantwoordelijkheid neemt. Dat wij in staat zijn ons zo ‘makkelijk’ aan te passen aan een situatie. Hoeveel liefde er is naar de mensen om ons heen. Dat we in een land als Nederland leven waar in zo’n korte tijd van alles op touw wordt gezet zodat we hier met elkaar goed door heen komen. En dat, hoe onzeker de toekomst misschien is wat betreft de economie, we toch in staat zijn creatieve oplossingen te verzinnen en niet bij de pakken neer gaan zitten.
Natuurlijk zweef ik niet met mijn hoofd in de wolken waardoor al het leed mij ontgaat of mijn ogen daarvoor sluit. Zeker niet…Het doet vreselijk pijn en heel veel verdriet. Arm of rijk, ziek of gezond, eenzaam of samen…we moeten hier allemaal doorheen en de enige keuze die we altijd hebben is, kies ik voor de positieve weg of dompel ik me onder in het negatieve…hoe belabberd de situatie ook is? Groot voorbeeld daarin vind ik altijd Nelson Mandela…als iemand wist hoe je in een vreselijk ellendige gekmakende situatie het negatieve los moest laten dan was hij dat wel.
Toen duidelijk werd dat alles anders zou worden de komende maanden, geen werk, geen reizen maken, geen sociale dingen, geen enz enz…. bedacht ik me dat het nu misschien wel eens tijd was voor de mooiste reis van mijn leven…in ieder geval de meest leerzame! Naar een bestemming waar ik al vaak naar onderweg was en ook zeker aangekomen ben. Onder andere door het wandelen van de Camino’s. Toch zwakte de herinnering nog wel eens af zodra het ‘gewone’ leven weer begon. Nooit helemaal, gelukkig, maar er was wel af en toe een reminder nodig om bewust terug te gaan. Een bestemming waar we allemaal naar toe kunnen, gratis en zelfs mogelijk in deze tijd, namelijk …De reis naar binnen….
Mmmm, sommige haken nu misschien af…gaat ze daar zweverig zitten te wezen? Ach, het is maar hoe je het bekijkt….voor mij is het gewoon zijn en steeds meer ontdekken wie ik ben, wat ik wil, wat ik voel en daar meer en meer naar leven. Willen we dat allemaal eigenlijk niet? En of dat in de ogen van de ander goed of fout is doet er niet toe…voor mij is het alleen belangrijk of het vanuit liefde gebeurd, voor mezelf maar zeker ook voor een ander.
Dus zonder lijstjes ben ik aan mijn avontuur begonnen. Ik mediteer dagelijks, ik lees, gooi mijn huis overhoop want ook dat ruimt lekker op, wandel veel, knuffel wat met de hond, luister naar de geluiden van de natuur, bewonder alles wat groeit en bloeit, slaap totdat ik wakker word en daar blijkt ook een natuurlijk ritme in te ontstaan, kijk filmpjes of lees artikelen van mensen die mij inspireren, droom over wandeltochten die ik ooit wil maken, geniet van de stilte, schrijf, leer, teken, ben aan het werk om oude patronen los te laten, ben heel bewust in het moment en laat iedere dag komen zoals het komt, dankbaar voor de mooie compensatie die we van bovenaf krijgen in de vorm van dat heerlijke zonnetje…en zodra er een verdrietige of negatieve gedachten komt spreek ik mezelf toe dit om te buigen naar het positieve. Ik wil deze tijd ten volle benutten en meegaan in de stilte die zo onverwachts gekomen is en naar mijn idee ook zo hard nodig was in de wereld. Waar ik absoluut nogmaals wil benadrukken dat ik enorm meeleef met iedereen die ziek is of hard aan het werk is om anderen bij te staan. Want natuurlijk had ik deze ‘reis’ liever gemaakt zonder het lijden van anderen en kan ik dit zo doen omdat ik en de mensen om mij heen gezond zijn…
Voor wie denkt dat ik toch op die wolk beland ben…wees gerust, mijn telefoon is nog niet in shock van lage schermtijdcijfers, ik ben nog ieder dag aan het wordfeuten met mijn vader want ik wil blijven winnen (sorry Henk) ik doe gewoon boodschappen en zucht daarbij ook vaak en veel en ben nog steeds geïrriteerd als mijn zoon de vuile glazen en lege chipszakken niet mee naar beneden neemt…
Maar tussen dat alles door reis ik steeds meer naar een vernieuwde ik…misschien wel ‘het nieuwe normaal’
Stay safe!
Heel veel liefs, gezondheid en vooral ook een beetje vrolijkheid!
Linda
HAPPY CAMINO home 