HAPPY CAMINO home

Nog 2 dagen wandelen en dan kom ik in Santiago aan…wat vliegt de tijd al ben ik me er aan de andere kant totaal niet bewust van. Welke dag, hoe laat… het maakt allemaal niet uit. Voor dit nieuwe blog moest ik even terug kijken waar ik gebleven was. Dat bleek Vigo te zijn… voor mijn gevoel al weer zo ver terug…

Die morgen liep ik het hostel uit niet wetende welke kant ik op moest. Ik had al verschillende verhalen gelezen dat de route niet gemakkelijk terug te vinden was. Naar mijn idee ook zeker niet aangezien ik ongeveer anderhalf uur door de stad gewandeld heb.

Deze dag zou ik de kust achter me gaan laten. Beetje weemoedig werd ik er wel van… ik hou zo van de zee, het wijdse, de geur, de geluiden, de verte, het oneindige…weer een momentje van loslaten, ik word er steeds beter in.

Tegelijkertijd keek ik ook wel weer uit naar iets meer mensen om me heen. Dat was niet zo moeilijk aangezien ik onderweg niemand gezien heb. Het weer was geweldig en ik zat er lekker in. Onderweg op een mooi plekje koffie gedronken en even mijn telefoon bijgeladen want dat was hard gegaan met het zoeken naar het startpunt van de dag. Daarna weer fluitend (niet echt want dat kan ik niet meer sinds mijn val in Mei😃) verder.

Al vroeg in de middag kwam ik in Redondela aan. Precies wat ik voor ogen had want ik wilde mijn kleding wassen en dat kost natuurlijk ook nog wat tijd om te drogen. Zo gezegd zo gedaan. Terwijl de wasmachine draaide heb ik wat rondgehangen in het hostel. Vond ik normaal altijd een beetje zonde van mijn tijd maar deze reis ga ik bij aankomst eigenlijk altijd even een beetje chillen voordat ik onder de douche spring en het dorpje in ga.

Het was erg druk in zowel het hostel als het dorp. Ik moest echt even schakelen. Ook hier totaal geen contact. Ik vond het wel een dingetje worden waar ik eens over na ging denken. Het is me opgevallen dat er veel Brazilianen en Spaans sprekenden zijn terwijl ik de andere keren in het voorjaar was en dan vooral Duitsers, Engelsen en de laatste Camino ook Nederlanders trof. Die staan naar mijn idee toch meer open voor contact. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik er ook niet erg meer om zit te springen.

De sfeer in het hostel was totaal anders dan ik ooit op de Camino mee gemaakt heb. Toen er ’s nachts iemand ging snurken werd de halve zaal wakker. Niks geks maar nu ging iedereen heel hard praten, lachen en hard tegen de muur aan bonken. De snurker snurkte vrolijk verder maar ik heb me echt liggen verbazen over de vreemde sfeer. Volgende ochtend liep ik de doucheruimte in en toen stond ik helemaal met grote ogen te kijken. Een rij met dames die druk met de stijltang in de weer waren, toilettassen vol make-up.. ik kan niet anders zeggen dan dat ze prachtig gestyled de deur uitliepen maar dit lag heeeeel ver bij mijn Caminolook vandaan. Valt me mee dat ze me nog geen geld toestopte, ik moet er in hun ogen afschuwelijk uit gezien hebben. Nu weet ik uit ervaring wat miezer regen met krulhaar doet…. na een uurtje lopen was het zo’n feest. Arme dames….Uiteraard werden hun rolkoffers vervoerd dus die avond kon het tafereel herhaald worden…

De miezer hing over in wat grotere druppels. Geen zware buien zoals in Nederland maar de poncho moest wel uit de tas. Wat was ik blij dat het tot nu toe alleen maar mooi weer geweest was en ik in het hostel had gehoord dat het maar 1 dag zou duren.

Over het lopen valt weinig nieuws te melden. Ik zet mijn voet steeds voor de ander en dan gaat het vanzelf.

Ik denk dat het de tijd van het wijn maken is want regelmatig komt er een geur van hele jonge wijn voorbij. Geuren worden sterker door het vele buiten zijn. Zo word er op zaterdag blijkbaar veel gewassen in Spanje want de hele dag rook ik een heerlijke geur van schone was als ik door een dorpje liep. Of heel lekker eten waardoor ik het liefst aan had willen kloppen of ik aan mocht schuiven.

De volgende stop was Pontevedra. Een grote maar heel gezellige plaats. Ik sliep in een klein hostel. Het was nog rustig dus ik vroeg om een bed beneden in het stapelbed maar helaas, ik was te jong whahahaha lieve schat, natuuuuurlijk ga ik boven liggen!! Wat overigens best een eng bed was want buiten een behoorlijke rare klim zat er geen spijl voor dus als je een beetje wild slaapt loop je het risico naar beneden te kukelen. Wat dus ook gebeurd was… niet bij mij maar toen ik ’s avonds thuis kwam lag er een meisje met haar matras op de grond… Ik had mijn waterfles naast me gezet met het idee dat als ik teveel naar de rand ging die eerst naar beneden zou vallen en ik hopelijk op tijd kon reageren. Ik ben er nog dus alles is goed gegaan en ik heb nog best lekker geslapen ook.

Die avond ging ik naar een restaurant die mij via instagram volgen. Ik bestelde een biertje en kreeg daar een lekker soepje van het huis bij. Het tafeltje naast me zat een vrouw ook alleen. We raakte aan de praat. De pelgrims zijn er overduidelijk tussen uit te vissen. Slippers en kleding wat daar verder niet erg bij matcht. Ze vroeg of ik alleen wilde zitten of met haar wilde eten. Natuurlijk het laatste en we hadden gelijk een hoop te vertellen aan elkaar. Zij heeft exact dezelfde ervaring met de Camino als ik dit jaar. Ze liep hem al voor de 5e keer maar voor het eerst was ze ook steeds alleen geweest. Ondertussen at ik de meest lekkere Pulpo ever!! Er werden heerlijke likeurtjes voor ons op tafel gezet. Wat een feest! Ik had de eerste nog niet leeg of hij kwam al aan om bij te schenken. Zoooo die kwam binnen. Toen hij weer met zijn fles aankwam heb ik maar bedankt denkende aan dat stapelbed waar ik zo in moest klimmen. De Duitse dame sliep blijkbaar laag…

Ondanks dat het heel gezellig was voelde ik er niet veel voor de volgende dag samen te lopen. Dit had echt niets met haar te maken maar ik ben er over uit dat ik het eigenlijk nu na 9 dagen echt heel fijn vind zo. Het thema van deze Camino is voor mij alleen zijn en stilte. Waar ik in het begin wat weerstand bij voelde want ‘ ik ontmoet toch altijd zulke leuke mensen’ maar wat mij blijkbaar ook heel gelukkig maakt. Neemt niet weg dat deze avond wel echt geweldig was!!

Als laatste stapte ik vanmorgen de deur uit. Ik zal nooit gaan begrijpen waarom sommige mensen al in het donker vertrekken. Toen ik de stad uit wandelde kwam het zonnetje voorzichtig door en heeft vervolgens de hele dag weer zijn best gedaan! De natuur was prachtig. Bij de koffiestop was het terras vol. De dame van het restaurant stond Pulpo te maken. Een groep Spanjaarden zatten aan de tafel naast me en uit het niets begonnen ze met elkaar te zingen…. zo mooi, moest echt even een traantje wegvegen.

Onderweg toen ik wat zat te eten kwam Esther (de Duitse dame) voorbij. Even kort een praatje. Ze had een licht katertje van gisterenavond maar voelde zich veel blijer dan de dagen ervoor. Voor het eerst kon ze het prima hebben om alleen te wandelen…. kan natuurlijk zijn dat ze na gisteren denkt ‘helppppp liever alleen dan met haar😃.. maar schat zomaar in van niet want ze hoopte dat we elkaar vanavond in de stad weer tegen zouden komen . Dat hoopte ook de Duitser die het laatste kwartier naast me kwam lopen. Ik kreeg al snel zijn halve fotoreportage van zijn Camino onder mijn neus. Tussendoor liet hij nog trots zien hoeveel kilometer hij vandaag afgelegd had. Ik word daar altijd een beetje lacherig van, alsof we met een wedstrijd bezig zijn. Maar ik heb hem een schouderklopje gegeven en trots stapte hij verder. Nu hoopte ik stiekem dat hij niet in hetzelfde hostel zou slapen. Teleurgesteld vroeg hij of ik ook niet naar rechts moest toen hij af moest slaan naar zijn slaapplek. ‘Nee jammer johhh maar hé, Buen Camino en wie weet zie ik je nog eens onderweg!’ Daarna heb ik even zijn tempo ingezet😜

Nu zit ik lekker op mijn bed. De dame van het hostel kwam me net een dikke knuffel geven. Wat een schatje…

Morgen wandel ik naar Padron. De stad waar ik vorig jaar mijn eerste Gin tonic op heb😃 tja al die eerste keren blijven hangen he…uiteraard is er meer moois te vinden🙃

Eerst nog maar een rondje door Caldas de Reis wandelen en een nachtje bijslapen..

Liefs,

Linda