Het is zo gek, het is al weer twee dagen geleden dat ik een blog heb geschreven maar het lijkt vanmorgen. Ik denk dat het komt omdat ik nog steeds alleen loop. Er zijn zo wie zo geen mede pelgrims onderweg te bekennen. ’s Avonds in het hostel verbaas ik me steeds over het aantal mensen maar het zijn wel steeds wisselende gezichten. Geen idee waar iedereen steeds blijft. Deze route is iets pittiger en er zijn minder voorzieningen dus ik denk ook dat het daarom stiller is. Wel leuk om eens keihard te zingen zonder dat je bang hoeft te zijn dat iemand dat geblèr hoort. Ik betrapte me er alleen wel op dat ik hardop liep te praten… toen heb ik mezelf even streng toegesproken…was een goed gesprek😜!
De weg is afwisselend. Veel klimmetjes en dan natuurlijk ook weer het afdalen. Dat is toch wel meer een dingetje geworden dan ik dacht. Vandaag heb ik wel een aantal keer aan afgelopen Mei gedacht en hoe anders het zou zijn als ik nu zou vallen. Maar er is overal bereik dus 112 is zo gebeld.
Het is fijn dat ik het al een keer vooruit loop voor de reis van volgend jaar want gisteren belandde ik in een super leuk plaatsje waar ik eigenlijk niet meer weg wilde. Na een half uur op het terras heb ik me toch omhoog gehesen want ik moest nog 1,5 uur. Op zulk soort momenten zit ik er dan even doorheen. Ik heb geen zin meer, wil blijven, voeten doen zeer, ben het zat enz enz stimuleert niet erg om fluitend dat laatste stuk af te leggen. Maar het is weer gelukt! Op mijn tandvlees dat wel want ik had een pijl gemist en toen ik aan 2 bejaarden los van elkaar de weg vroeg hadden ze me beide de verkeerde kant op gestuurd dus die 1,5 uur werd ruim 2 uur. Bij aankomst heb ik gelijk iets geboekt voor volgend jaar in dat leuke plaatsje. Die nacht had ik lekker een kamer alleen en een eigen douche waar ik heeeeeeel lang onder heb gestaan en aan een jongen moest denken die ik in Australië ontmoet had. Er mocht daar maar 5 minuten gedoucht worden en hij riep ‘ I’m gone take a shower for at least a hour’. Ik heb er mijn eigen deuntje onder gegooid en lekker staan zingen onder de warme straal.
Vanmorgen schrok ik wakker van mijn wekker. Ik had hem op half 9 gezet want had gedacht dat ik uit mezelf wel eerder wakker zou worden. ‘S morgens ben ik zo de deur uit. Even opfrissen, haar in een knot, mascaraatje op, tas inpakken, schoenen aan en gaan. Dit keer heb ik eerst nog een hele lange douche genomen dus om half 10 liep ik pas naar buiten. Het was doodstil. Eng stil alsof er iets gebeurd was en ik nog de enige overgeblevene was. Hele scenario’s voor een boek kwamen er voorbij. Al lopende even wat berichtjes bij vriendinnen in gesproken die daar ook weer op reageerde dus mijn stem was opgewarmd voor die dag😃 Ik had in mijn boekje gezien dat het voornamelijk vlak zou zijn vandaag én maar 16 km… hoppa met twee vingers in mijn neus! Wat ik daarom niet begreep was dat het gelijk begon met een klim, en nog 1, en nog 1… ik had nog niet ontbeten want ik dacht dat ik gelijk naar het strand zou lopen en wilde dat daar lekker doen. Er kwam niks alleen maar steeds een nieuwe berg. Ik snapte er niks van. Tussendoor even een berichtje naar 1 van mijn oude pelgrim vrienden of zij ook zoveel geklommen hadden? Terwijl ik op het antwoord wachtte ook maar het boekje erbij gepakt. Ohhhh nee, er zijn 2 routes en ik heb juist de zwaarste gepakt.. thanks meneer achter de bar van het pension!! Terug gaan was geen optie dus daar ging mijn relaxte dagje. Ik had juist zo’n zin om dat veel te dikke boek wat ik meezeul te gaan lezen vanmiddag. Om half 1 zag ik eindelijk een café wat open was. Het is zondag dus ik had al voor een paar gesloten deuren gestaan. Helaas was er niks te eten. Na een kwartiertje maar weer verder en gelukkig was daar op de hoek een bakkerij open. Ontbijt en lunch ineen!
Langzaam aan zag ik de stad opdoemen. Straatje naar links, straatje rechts en ineens zag ik geen gele pijlen meer. Ik had er weer 1 gemist. Komt goed.. eerst een stukje op gevoel en toen toch even Google Maps aan. Die stuurde me ergens naar toe waar volgens mij 300 jaar geleden voor het laatst gelopen was. Tot mijn knieën door de bosjes maar uiteindelijk kwam ik weer op een pad uit. Ik heb 1 mega grote fobie en dat zijn muizen en ratten. Wat een opluchting dat ik die dode rat op de weg pas zag toen ik de bosjes uit was. Had echt geen stap verder durven zetten. In de verte zag ik de gele pijl weer. Back on track🎉
Iedere dag vind ik het laatste uur het langste duren. Lijkt wel of er geen einde aankomt. Dit keer nog meer omdat ik dacht al in de stad te zijn en toen bleek het pas het voorstadje. Het was echt heet vandaag dus ik slingerde van links naar rechts om de schaduw op te zoeken. Van verschillende mensen had ik gehoord dat deze stad heel druk en niet zo leuk zou zijn. Ik ben het daar niet mee eens. Het is wel even schakelen van complete stilte , de ruige zee en de vogeltjes in het bos naar heel veel flanerende mensen, muziek op straat en volle terrassen maar ook hier kan ik heel erg van genieten. En des te fijner is het morgen weer in de stilte. Ik heb lekker op het terras met een glas wijn naar de plaatselijke muziekkorps zitten kijken. Ik was een beetje under dressed in mijn wandeloutfitje maar hè wie kent me daar😃
Morgen het laatste stukje van de nieuwe route. Daarna komt het samen met die van de andere keren. Daar zal het dan ook drukker worden. Ik ben er klaar voor. De tweede week mogen er weer wat leuke mensen mijn pad kruisen want ik ben er wel achter gekomen deze week dat ik het heel goed met mezelf kan vinden en ik me zeker niet verveeld heb maar dat de Camino voor mij ook absoluut voor verbinding staat💛 De ervaring van het helemaal alleen zijn was zeker mooi. Het geeft me weer wat meer bewustwording en inzichten. Ik mediteer al met regelmaat en dit was bijna een meditatie van 6 dagen. Ik ben er achter dat ik me heel rustig voel en eigenlijk al voelde voordat ik begon. Een paar jaar terug had ik misschien verdrietig geweest na een dag of 3 maar ondanks dat ik het wat minder gezellig vond heb ik dat geen moment gevoeld. Er zijn in gedachten mensen voorbij gekomen van nu maar ook van heel vroeger. En op de een of andere manier lijkt het net alsof ze even een stukje met me meegelopen zijn. Daar ben ik dankbaar voor want sommige mensen zijn er niet meer maar blijkbaar zijn ze zo makkelijk weer bij me. Het heeft meer vertrouwen gegeven dat waar je ook bent en wat je ook doet je nooit echt alleen bent en iemand ook nooit echt weg is.
Ik schrijf nu alsof ik vanaf morgen ineens weer nieuwe Caminovrienden heb maar misschien blijft het aankomende week wel hetzelfde…dat is voor later maar ook dat zal goed zijn… nu eerst lekker slapen…
Liefs
Linda
Ps waarom maakt die meneer tegenover mij zoveel herrie als hij eet?
HAPPY CAMINO home 