HAPPY CAMINO home

Mijn roomies lagen al vast te slapen toen ik de kamer in stommelde. Waarschijnlijk hebben we het allemaal dat je dan juist iets doet wat de aandacht op je vestigt. Terwijl ik echt super zacht binnenkwam en met zo min mogelijk geritsel mijn tandenborstel terug stopte in de zak ging het toch op het laatste moment mis. Ik sliep bovenin het stapelbed en omdat mijn voeten wat zeer deden was het trappetje best een uitdaging. Mijn tactiek leek me super, twee treden tegelijk en dan met mijn armen mezelf omhoog trekken. Helaas bleek dat bed nogal los te staan en rolde de dame onder nog net niet haar bed uit. Shiterdeshit, snel naar die bovenverdieping waar helaas ook het gezucht en gemopper te horen was. Toen ik vanmorgen vriendelijk zei dat ze het licht wel aan mochten doen om in te pakken kwam er weinig reactie terug. Deed het echt niet express maar hoe zeg je dat in het Italiaans?

Bij het ontbijt was het gezellig. Een Belgische dame van dik in de 60 met een kinderlijke vrolijkheid zat naast me. Grappig type! Daarna schoven ook twee Nieuw Zeelandse dames aan en een Braziliaans stel. Onderwerp, Amsterdam en weed.. ze denken echt dat we allemaal de zolder vol met plantjes hebben staan volgens mij.

Half 9 wandelde ik de deur uit. Had half 8 in de planning maar het duurde even voordat ik alles weer in de rugzak had.

Het zonnetje scheen al en ik voelde me goed. Ik zal het nu eerlijk vertellen. Gisteren had ik echt overal pijn, liep alsof ik van een zesling bevallen was, enorme zere nek en vooral de onderkant van mijn voeten… ik kneep hem wel een beetje want hoe kon dit nu ineens? Toen ik vandaag langs het water liep en nergens meer last van had viel het kwartje…Ik heb nogal een emotionele tijd achter de rug. Sinds de val in Mei tijdens de Camino kwam er een tsunami aan verdrietige momenten voorbij. Het was een rollercoaster geweest en blijkbaar moest dat lichamelijk gezien nog verwerkt worden. Ik ben dus op het juiste moment op de juiste plaats…

Tijdens de Camino is het een gebruik dat je een steentje meedraagt, het mee naar huis neemt, het de volgende keer mee terug neemt en achter laat om daarmee los te laten wat je los wilt laten. Of het werkt? Ach, voor dat moment in iedere geval wel. Ik heb die van vorige keer ook bij me. Het is een klein hartje en in gedachten staat dit voor mijn herstel na de vorige Camino. Om mijn nek draag ik bijna altijd een ketting met daarin een steen. Daar kan ik steeds een andere in doen en soms ontmoet ik iemand die me raakt en wie ik iets persoonlijks wil geven. Ik geef dan mijn steen die ik zo lang bij me heb gedragen. Ook nu heb ik hem om en zal ik de steen op een mooie plek achterlaten… voor wie vertel ik in een ander blog. Ik heb nog een steen gevonden die ik meedraag voor mijn buurvrouw die heel onverwacht overleden is en de 4e is voor het geluk van iedereen die het nodig heeft. Ik zal eerlijk zijn, hoe lief ik iedereen ook vind, ik zoek wel naar kleintjes dus heel intuïtief gaat het niet… het wordt anders zo’n gesleep 😇

Terug naar de dag van vandaag. Ik was onderweg. Ik loop nog steeds alleen en aangezien ik ook goed op moet letten wbt mijn plannen voor volgend jaar vind ik dat best lekker. Af en toe wandel ik iemand voorbij of andersom. Dan is er kort contact en weer door. Ik stond even stil om een appje te lezen toen een Duits echtpaar voorbij liep. De man vroeg waarom ik alleen was en of er niemand zin had om mee te gaan. Ik hield het er maar op dat ik graag alleen ben (wat niet gelogen is) en lachend naar mijn telefoon wees dat er gelukkig whatsapp is. Hij riep zijn vrouw en zei tegen haar dat ze een foto moest maken. Huh? Waarom? Maar ik ging braaf staan. Nee nee het moest met mijn camera want dan kon ik die foto naar iedereen doorsturen. Mmm oke…. want??? Het was nu niet bepaald Brad Pitt die naast me stond (zie foto en oordeel zelf). Na de foto liepen ze verder en riep hij nog na dat het thuisfront nu kon zien wat een leuke mannen er rondliepen… ik keek voor de zekerheid nog even goed om me heen wie ik gemist had..twee Duitse dames die voorbij liepen zeiden bewonderend ‘ben je met hem op de foto geweest, die kennen wij’. Geen idee, maar wie weet sta ik wel met een invloedrijke Duitser op de gevoelige plaat.

Tijd voor koffie en de telefoon opladen want dat durfde ik gisteren niet meer nadat ik de slaapzaal in was gegaan en het stopcontact naast mijn slaapie haar kussen zag zitten. Toen ik binnen stapte keek ik mijn ogen uit. Ieder plekje was gevuld met voetbalsjaaltjes, lp’s, posters enz. De man achter de bar vroeg waar ik vandaan kwam waarop hij over Feyenoord begon… weer eens iets anders dan weed… ik werd gelijk mee getrokken en trots liet hij me een sjaaltje van jawel… Feyenoord zien. Daarna loodste hij me mee naar een kamertje achter de bar. Dat was zijn schatkamer, helemaal vol met schilderijen van de voetbalclub van Porto. Hoe toevallig dat ze precies nu tegen elkaar moeten spelen!

Na de koffie was het klimmen. En hoeveel ik ook wandel, ik ben gewoon geen klimmer. Denk ook niet dat ik dat ooit wordt. Mijn tactiek om dit niet te laten merken is gewoon een paar foto’s nemen tijdens de klim. Niet voor het plaatje maar om ongegeneerd even tussendoor uit te puffen. Dit keer dacht ik aan het tikken van de stokken van Pico (Caminovriend van de vorige keer). Hij liep altijd in het zelfde constante tempo met z’n 71 jaar. Boven aangekomen zag ik als eerste een reactie van Pico op mijn blog van gisteren. Wat een toeval! Het was lunchtijd en ik heb lekker mijn broodje met banaan op het trappetje naar het kerkhof zitten eten. Alsof er een engeltje over je tong piest ( leuke zinspeling gezien de plek).

Daarna nog en klein stukje omhoog en toen begon ook het dalen… dit was sinds de val even slikken. Belachelijk hoog trok ik mijn voeten op maar heel trots stond ik weer beneden. Was toch even een kleine overwinning. Ook dat avontuur heb ik weer afgeschud!

Zal jullie verder niet vervelen met alle koetjes en kalfjes verhalen (niet dat voorgaande van erg hoop niveau is😜) …het was een geweldige dag en heb al weer zin in morgen! Inmiddels is het weer laat maar ik slaap alleen vannacht dus ik kan nog even lekker mijn tas overhoop gooien en herrie maken🎉🎉🎉

Liefs,

Linda

Ps Toen ik de foto’s terug keek zag ik pas dat ik een verrek slechte haardag had… lijk wel een jaren 80 kuif! Caminohip😇

Ps1 voor het eerst mijn EHBOsetje mee en jawel, gebruikt!!! Had een haakje aan mijn nagel dus hoppa… pleistertje erover!