HAPPY CAMINO home

Vanmorgen stapte ik met mijn regenhoes over de rugzak het hostel in Porto uit. De weg was nat en ik zag wat paraplu’s maar dat was meer voor de laatste druppels. Al snel kwam de zon door en die is niet meer opgehouden met stralen vandaag!

Maar ik zal eerst eens teruggaan naar het begin… voor degene die niet Facebooken of het gemist hebben. Er is nieuws onder de zon…Na veel gepuzzel en plannen maken is Happy Camino geboren. Volgend jaar Mei organiseer ik een groepsreis. Waar naartoe? De naam zegt het al… de Camino en wel de Portugese kustroute. Met een klein groepje gaan we op pad. Zo veel mogelijk regeldingetjes neem ik uit handen, geen stress om een slaapplek, samen dit avontuur aangaan. Dus mocht je zin hebben om mee te gaan laat het me dan weten. Na deze reis ga ik alles op een rijtje zetten en hoop dat zo snel mogelijk de prijs duidelijk te hebben. Later hierover meer…

Aangezien ik deze blogs op de Happy Camino site ga delen was ik even in twijfel hoe ik ze zou gaan schrijven. Maar ik ben wie ik ben en misschien hebben we juist daardoor wel een goede klik waardoor we een mooie reis kunnen gaan maken. Daarom heb ik besloten net als anders mijn verhaal te te schrijven.

Ik ben dus weer terug op de Camino. Als doel dit keer om alle overnachtingsplekken te bezoeken, koffiestops spotten en natuurlijk de route nog eens goed in me op te nemen.

Anderhalf jaar geleden liep ik deze route ook… lekker langs de ruige zee maar ook de natuur in . Perfecte combi.

Na afgelopen mei een andere route te hebben gelopen wist ik dat ik deze kustroute heel graag wilde gaan delen met een groep!

Vanmorgen ben ik na een ritje met de metro vanuit Porto begonnen in Vila do Conde. Één etappe verder dan waar we volgend jaar starten maar dit ivm tijd. Ik zou eerst de herberg waar we gaan slapen gaan bekijken. Ik moest even zoeken maar daar wist een tandeloze Portugees wel raad mee. You Santiago?? You my friend!! En hij stak vrolijk zijn hand uit. ‘Pedro’ ‘Hi Pedro, my name is Linda’ Ik begin een hekel aan die naam te krijgen want in het Spaans betekend het mooi, blijkbaar in het Portugees ook en na je 40e word dat toch een beetje gênant. Na een hand ook nog een aai over mijn wang. ‘Come, I bring’ Ehhhhh was Pedro nu echt van plan me naar Santiago te gaan begeleiden? Vlug typte ik op Google translate in dat ik langs een adres moest. ‘Yes yes, I bring’ Ohhhh laat het alsjeblieft om de hoek zijn. Om de 3 stappen kreeg ik een highfive want I was his friend. Gelukkig stonden we al snel voor de deur. ‘ Bye Pedro, thank you’ zei ik luid en duidelijk maar daar nam Pedro geen genoegen mee. Dikke zoenen en een terloopse aai over mijn borst. Nu zal je misschien verwachten dat ik hem een mep gaf maar op de een of andere manier bleek mijn lachende blik van ‘hé dat doen we niet meer vriend’ meer uitwerking te hebben. Verlegen gaf hij nog een highfive en wandelde weg.

Bij het huis werd door de schoonmaakster open gedaan. Er volgde weer een Google translate gesprek en daarna kon ik op weg naar de route van de gele pijlen. Bij het zien van de zee word ik zo happy! Het was gezellig druk maar nergens rugzakken te bekennen. Dat bleek de rest van de dag zo te blijven. Een klein grijs mannetje met roze overhemd en een pet met de Amerikaanse vlag er op hield me aan voor een praatje. Hij stond nog net niet te springen toen ik zei dat ik uit Nederland kwam. Hij had in Rotterdam gewerkt dus al het beetje Hollands wat hij geleerd had werd opgedreund. Ook van deze meneer kreeg ik 2 harde zoenen en zwaaide tot ik niet meer omkeek.

Het weer was echt geweldig!!! Ik had die morgen een lange broek aan gedaan en had daar flink spijt van. Dus pijpen beetje opgerold. Geen goede actie want wie mij morgen ziet lopen in korte broek denkt dat ik rode sokken aan heb. Ik meldde op Facebook al dat het gewicht van mijn rugzak iets lager is dan anders. Ben er inmiddels achter wat ik vergeten ben, zonnebrandcreme!!

Na anderhalf uur was het tijd voor koffie. Ik had net wat oude pelgrim vrienden een berichtje gestuurd dat ik nog geen ‘nieuwe’ medewandelaars ontmoet had en Jacobus (die man waar de hele Camino om draait ) af en toe toefluisterde of hij niet voor wat gezelschap kon zorgen. Toen ik daarna mijn koffie af ging rekenen raakte ik in gesprek met de eigenaar. Hij vertelde dat hij volgend jaar de Camino ging lopen in 4 dagen!! 4???? Ja langer kon hij niet weg uit zijn strandtent. Ik stelde voor dat ik 14 dagen voor zijn toko zou zorgen en dat hij dan lekker langer weg kan. Waarop hij me aankijkt en zegt ‘ik ga liever samen met jou lopen’ en weer een aai ( nu over mijn arm😜)…wat hangt hier in Portugal in de lucht??? Ik lachte het weg en had ineens een taalprobleem. Bij het naar buiten lopen heb ik Jacobus wel even duidelijk gemaakt dat hij mijn vragen niet te letterlijk moet nemen😇.

De rest van de dag verliep rustig😃

Het alleen lopen maakt wel dat de afstand veel langer lijkt en de rugzak een stuk zwaarder. Al pratend loop je zo een eind weg. Ik vond het dus best een pittig dagje al maakte de zon het meer dan goed.

Vannacht in een heel gezellig surfhostel. Ook hier geen contact met anderen, zijn veel stelletjes. Ach, ik vind het nog niet erg…wie weet wat morgen gaat brengen!

Ik heb nog veel meer te vertellen merk ik maar iedereen slaapt alweer dus om boze opmerkingen te vermijden ga ik mijn stapelbed maar eens opzoeken!

Sweet dreams!

Liefs,

Linda

Dan nog de ps-jes:

Ps1 ik doe nog steeds niet aan nalezen dus ook deze keer mag je met je rode stift de foutjes eruit halen. Good luck!

Ps2 ik weet eigenlijk geen ps-je meer

Ps 3 de foto’s dan maar…