Dat was het dan al weer…

En toen was daar de laatste etappe…6 km…waarvan ik van iedere stap wilde genieten…

Om half 8 sloot ik de deur van de laatste Alberque van deze reis. Gemengde gevoelens…We gingen met z’n drieën de deur uit maar liepen tot aan het begin van de stad alleen. Mijn gedachten gingen overal heen. Veertien dagen geleden alweer dat ik uit Porto richting Villa do Conde liep. Benieuwd wat deze reis me zou gaan brengen. Zou het net zo mooi worden als het jaar ervoor? Zou ik weer zulke fijne mensen ontmoeten? Zou ik weer zo’n heerlijk leeg hoofd hebben? Zou ook dit keer alles perfect zijn? Want dat was het vorig jaar absoluut…

Vandaag liepen we sneller dan verwacht Santiago in… Euforie want we hadden het toch maar ff geflikt. Dikke knuffels en felicitaties over en weer. We waren er…

Om 12 uur begon de pelgrimsmis. Na een heerlijk ontbijt in het klooster waar Pico en Joshua slapen liepen we naar de kerk. De grote Kathadraal wordt gerenoveerd dus helaas geen pelgrimsmis daar maar ook hier was het prachtig. We waren vroeg om zeker te zijn van een plaatsje. Het was nog heel stil en toen we om kwart voor 12 dachten dat het zo bleef stroomde de kerk vol. Alle banken waren bezet en waar je keek stonden mensen. De mis was in het Spaans dus niet te volgen maar er speelde een man gitaar en een koor zong met hem mee. Dit maakte het wel erg speciaal. Klappend en heen en weer wiebelend (heb me ingehouden niet te dansen) maakte het een heel bijzondere dienst. Toen we allemaal elkaars handen beet moesten pakken en de muziek begon te spelen rolde de tranen over mijn gezicht. Het besef wat een geluk ik heb gehad…

Deze reis was zwaar…niet zozeer qua lopen maar ik heb zoveel tegenslag gehad. De val was afschuwelijk maar wat ben ik er nog goed vanaf gekomen. Mijn tanden nog heel en geen (zover ik het kan inschatten) breuken. Een gezicht als een toverbal wat ik iedere dag een beetje beter zag worden en van kleur zag veranderen. Been, arm en voorhoofd met grote korsten die inmiddels ook al mooi genezen zijn. Naast deze pech de blaasontsteking en last but not least wat vrouwenprobleempjes. Mijn lichaam was dus duidelijk aanwezig deze reis… bijzonder omdat ik op de tweede dag besefte dat ik zo’n heerlijk leeg hoofd had. Het was blijkbaar tijd om me meer op mijn lijf te focussen.

Terwijl het koor nog zong kwamen ook alle zorgzame mensen voorbij in gedachten… de lieve Noorse verpleegster, mijn Camino Engel die ‘toevallig’ na dagen alleen gelopen te hebben vlak achter me liep en me verzorgde! Iedereen die zijn of haar hulp aanbood dmv medicijnen, heel lieve woorden, een opbeurende lach of juist met heel veel humor. Wat zijn er veel lieve mensen… en ook deze reis is weer extra duidelijk geworden dat leeftijd maar een getal is! Jong en wat minder jong, ik heb het met iedereen fijn gehad! Dat is voor mij één van de mooiste dingen van de Camino, de gelijkwaardigheid en geen verwachtingen van elkaar hebben waardoor het lijkt of iedereen zich meer durft te geven en open te stellen.

Het was het perfecte moment daar in de kerk om alles even te laten passeren. Ik ben niet katholiek, ga ook (bijna) nooit naar een kerk., maar wat ik zo mooi vind in de katholieke kerk is het moment dat je degene naast je, voor en achter je de hand schud of even omhelst, even verbinding maken. Het was een bijzondere afsluiting van de reis…

Ik heb mezelf beloond met een heerlijk hotel. Vannacht lekker bijgeslapen. Vandaag nog een dag door de stad geslenterd. De ochtend alleen doorgebracht met lang uitslapen, heerlijk ontbijten en nog even een kaarsje branden, s middags met Pico een wandeling door het park gemaakt en op jacht gegaan naar een lekkere kop koffie . Gisteren hadden we het certificaat al opgehaald. Kost je 2 uur maar hoort er toch een beetje bij. Nog even om het hoekje gekeken in het Nederlandse kamertje waar we ook weer wat bekende gezichten tegen kwamen.

Vanavond hadden we om half 8 voor de kathedraal afgesproken met wat mede pelgrims. Het is de verjaardag van Joshua dus dat moest gevierd worden. Heerlijk met elkaar gegeten en ook voor hem was er een taartje met een kaarsje erin en hebben we met de andere gasten van het restaurant Happy Birthday gezongen.

Toen was de tijd van afscheid nemen aangebroken. Niet mijn beste moment…loslaten is gewoon niet mijn ding…Dag lieve allemaal…maar het gedag zeggen van Pico en Joshua vond ik toch wel lastiger… zonder deze twee mannen had ik misschien op het moment dat ik ze ontmoette wel opgegeven. Hun gezelligheid gaf me weer energie om door te gaan. We hebben het echt heel mooi gehad met z’n drieën. Blijkbaar past het bij mijn Camino’s om met twee mannen te wandelen en bevriend te raken, vorig jaar net zo…uiteraard heb ik daar ook over nagedacht hoe dit kan… ook al ben ik heel blij een vrouw te zijn de mannen energie past me blijkbaar goed, geen gedoe, geen gezeur (sorry dames, troost je, ik ben er zelf ook 1 he😜), af en toe een platte mop tussendoor en helemaal mezelf kunnen zijn…het was goed gezelschap!

Deze reis zit erop… het doel waarvoor ik liep zal helaas nog niet op zijn einde zijn… namelijk het bevrijden van meisjes uit de kinderprostitutie. Maar dankzij jullie zijn we weer een stapje verder. Het was mijn derde actie. Deze heeft het prachtige bedrag van €637,- opgeleverd. Samen met de vorige acties hebben we met elkaar er voor gezorgd dat er €2727,- opgehaald is voor Free a Girl!! Voor €50,- kan er al een meisje bevrijdt worden, voor €1000,- pp krijgen zij weer een toekomst mbv opleiding, verzorging enz …Samen kunnen we de wereld een beetje mooier maken❤️

En dat samen zijn en actie ondernemen is voor mij het grote thema deze keer geweest… de eerste week was ik veel alleen wat ik ook echt heel fijn vond maar uiteindelijk is maar weer gebleken dat we elkaar heel hard nodig hebben❤️

Thanks allemaal voor alle lieve reacties, appjes en het meereizen via mijn blog!

Ik ga weer nieuwe plannen maken… to be continued….

Liefs,Linda

Ps wil je ook nog een donatie doen? Dat kan via onderstaande link

https://www.freeagirl.nl/adm_campaign/a-free-girl-to-free-a-girl-2/

Vlnr Joshua , ik en Pico…De kathedraal van Santiago… het eindpunt… Een blij ei…En wel om deze reden… op de foto links had ik niet kunnen bedenken het eindpunt te halen❤️De prachtige tekst van het filmpje in het kapelletje voor Pelgrims… wat nu zo veel meer betekenis heeft…De mooie wandeling met Pico vandaag, uitzicht op Santiago.Dansende mensen…Bewonderende ogen…Muzikanten overal vandaan..Een aantal mensen uit mijn pelgrimfamilie😃… De jarige Joshua🎉