Birthdaygirl

Laat ik dit keer eens beginnen met een tip voor degene die ooit de Camino wil gaan lopen… zorg dat je vrij snel van een berg afschuift en bont en blauw bent. Dit is de beste manier om binnen hele korte tijd enorm veel vrienden te hebben!!

Terug naar mijn bijkomdag… ik had een bed in een kamer geboekt waar ik met 3 anderen zou moeten slapen. Na een dagje beetje schrijven, kletsen en voor me uitstaren had ik het wel gezien. Ik was in afwachting van mijn medeslaapies voordat ik mijn rugzak weer eens om zou kiepen om te herindelen. Lijkt wel of er steeds meer in komt.. is ook wel een beetje zo, zalfjes, medicijnen, pleisters, icepack en een veel te grote nieuwe handdoek die ik daarom maar door midden heb geknipt. Om 20.00 uur nog niks… 21.00 uur nog steeds niks… jeeeehhhh want dat is de tijd dat heel veel pelgrims al liggen te slapen wat betekende dat ik deze nacht een kamer voor mij alleen had!!!Wat lekker even na alle toestanden. Het was een goed besluit geweest een dag over te slaan maar de volgende ochtend had ik toch lekker weer mijn wekker op half 7 staan.

De haan kraaide toen ik rond half 8 de deur uitliep. Mijn gezicht leek erger opgezet en ook mijn hand is zwaar gekneusd en erg dik maar verder voelde ik me fit genoeg om weer op pad te gaan. Geen spierpijn of andere ellende. Wel merkte ik al snel dat ik wat bibberig was en steeds naar de grond liep te kijken. Op een mooi recht stukje eerst even mn kind gebeld die net als ik op avontuur ging met school. Daarna weer door…ik was niet vooruit te branden. Vond er ook niks aan en had heel erg het gevoel dat ik bij de volgende koffiestop ook gewoon helemaal zou stoppen. Om de 5 minuten stond ik stil, fotootje maken dan maar en weer 10 stappen verder. Eindelijk boven op een berg zag ik een terrasje. Het was er gezellig druk en omdat ik inmiddels een bekend hoofd heb werd ik vrolijk begroet en mijn naam al van ver geroepen. Er bleken ook nog 2 ‘nieuwe’ Nederlanders bij te zitten. We raakte aan de praat over wat er gebeurd was en zaten al snel gezellig te kletsen. Langzaam aan stapte de een na de ander weer op… Kristien een vrouw uit New Castle, Carlos uit Italië met het uiterlijk van een Schot, beetje Popeye type, Susan ook uit Engeland die steeds als ze me ziet haar voorraad pilletjes tevoorschijn tovert, Cees en Johanna 2 lieverds uit Zeeland, een charmante Duitser met wie ik al heel wat uren doorgebracht heb maar vandaag ineens besefte dat ik zijn naam eigenlijk niet eens weet, het mooiste meisje van de Camino een 26 jarige Duitse…Doutzen Croes eat your heart out… de twee heren stonden op toen ik ook weer op het punt van vertrekken stond. Ik voelde dat ik een boost had gekregen van dit weerzien en de gezelligheid. We zette het gesprek al wandelend voort. Joshua een 30 jarige Brabander en Pico een 71 jarige Rotterdamse Hagenees😃 Ik was door mijn dip heen. Voelde mijn rugzak niet meer en liep weer vol energie die dag verder. Rond de middag liepen we via de brug vanuit Portugal, Spanje in. Toch wel een bijzonder moment. De mannen hadden een reservering maar besloten eerst nog even wat te eten bij een super leuk hostel. Ik zou proberen hier te slapen. Helaas het was al vol dus ik besloot met hun mee te gaan. Er was nog een bed vrij. Na een lekkere douche gingen we de stad in om de Kathadraal te gaan bekijken. Heel erg mooi! Daarna tijd om ergens neer te strijken. We kwamen Kristien en Carlos tegen. Dat werd een hele gezellig avond. Af en toe schoof er nog iemand aan. Wat tapas gegeten en vooral veel gelachen. Inmiddels was het donker en werd het terugvinden van het hostel een uitdaging….

Volgende ochtend was het 14 Mei… mijn verjaardag. De felicitaties via de telefoon stroomde al vroeg binnen. Ik zou die dag weer met de mannen gaan lopen. Na een karig ontbijtje sloten we de deur achter ons. Ik had niet verteld dat ik jarig was. Vond het een beetje een vraag om aandacht maar toen we stopte voor de koffie kon ik het toch niet laten want de dame achter de bar stond trots bij haar vers gebakken taarten te stralen. Toen ik naar buiten liep werd er hard voor me gezongen door de mensen op het terras. Toch wel heel leuk… dikke knuffels en kussen, ineens was ik echt jarig! We liepen na de koffie met Johanna en Cees mee. Een stel die elkaar via een koor hadden leren kennen. Toen we langs een mooi schaduwplekje liepen stonden ze stil, ze wilde samen een lied voor me zingen als verjaarskado.. hoe lief is dat!!!

Die dag was het erg warm. Nog zo’n kado want wat hou ik daar van!!! We (Joshua, Pico en ik) liepen een stukje verder dan gepland. In het hostel de spullen neer gegooid en eerst maar wat drinken. Het was er erg gezellig, echt vakantiesfeertje. We zaten prima en na twee uur besloten we eerst maar te eten voordat we gingen douchen. Op dat moment kwam de Duitser er ook bij zitten samen met Mascha uit Kazachstan. Onverwacht werd het ineens een echte feestmaaltijd. Een tafel vol tapas en lekkere wijn. We hebben zo vreselijk gelachen, tranen over mijn wangen. Het was een top avond en net toen ik dat zat te bedenken kwam het personeel van het hostel zingend om de hoek met een taartje in hun handen. Het hele terras zong mee. Toen heb ik wel even een traantje gelaten… zoveel liefde van eigenlijk nog onbekende mensen❤️ ik voelde me heel erg gelukkig!!! Joshua had me die avond al gevraagd hoe hij mijn verjaardag nog leuker kon maken maar daar was niks meer voor nodig, het was perfect!!!

Ook vandaag gingen we weer met zn drieën op pad. Ik heb zo het idee dat we wel een beetje aan elkaar blijven plakken de laatste 4 dagen dat we nog zullen lopen. Soms even los van elkaar tot de een de ander weer inhaalt maar tot nu toe hebben we erg veel te praten wat super gezellig is. De afstand was vandaag niet zo ver. Wat gepuf en gesteun van mijn kant als er weer een steile klim aankomt en stapje voor stapje bij het afdalen want dat is iets waar ik toch wat voorzichtiger in geworden ben. Ook vandaag erg mooi weer. Schijnt de laatste dag te zijn….