HAPPY CAMINO home

Ik val maar gelijk met de deur in huis…gisteren was een wel heel bijzondere dag en helaas in wat minder positieve zin. Al moet ik daar wel aan toevoegen dat juist op echte vervelende momenten je extra bewust wordt van alle mooie mensen om je heen!

Kleine terugblik naar eergisteren…. Ondanks af en toe een buitje gewoon een lekkere wandeldag. Niet de mooiste route aangezien het weinig natuurpaden had maar het lopen ging goed dus heb wat extra kilometers gemaakt. Nog steeds helemaal in mijn uppie maar ik vind het eigenlijk wel lekker zo! In de Alberques zie ik steeds meer ‘bekende’ gezichten dus heb dan gezellige gesprekken. Die avond wilde ik echt vitamines maar helaas zijn de meeste restaurants bij de Alberque echt ingesteld op pelgrims die voor niet te veel geld willen eten. Vooral veel patat dus. Ik besloot zelf iets te maken. Er was een kast wat diende als winkeltje dus met een pak spaghetti, een blik tomaten, blik champignons, een blikje tonijn en plakjes kaas heb ik best lekker gegeten met een iets beter gevoel. Prachtig gesprek gehad met een hele bijzondere vrouw, moeder van 4 kinderen die over de hele wereld woonde. Zijzelf in Frankrijk, dochter in Engeland, zoon in Tunesië, zoon in Indonesië en een zoon die overal op deze wereld was. Verbaast keek ik haar aan waarop ze vertelde dat hij zelfmoord had gepleegd maar ze er van overtuigd was hij bij hen allemaal was. We hadden een fijn gesprek. Ik vind het dan ook zo mooi dat leeftijd totaal niet uitmaakt. Ze was half in de 70 denk ik maar zo’n wereldse kijk op het leven en vol energie. Rond 22.00 uur was het stil in de Alberque op hier en daar een lichte snurker na maar prima nacht. Daarover gesproken, de nacht ervoor lag er een man op de kamer zo vreselijk bizar hard te snurken en na zo’n enorme uithaal begon hij heel hard te praten…even stil en na een half uur hetzelfde ritueel… oh nooit zoiets meegemaakt, de hele nacht door waardoor iedereen de volgende ochtend al vroeg op pad was behalve deze meneer en zijn vrouw, die lagen nog lekker te ronken.

Ik merk nu ik aan het schrijven ben dat mijn geheugen het een beetje af laat weten. Niks ergs maar ik haal wat dagen door elkaar en weet even niet wat bij welke dag hoort maar dat maakt verder voor het verhaal niet uit.

Onderweg zie je overal stapeltjes met stenen liggen. De stenen worden achtergelaten om iets waar je last van hebt of je zorgen om maakt symbolisch achter te laten. Ik vond een steentje in de vorm van een hartje en besloot die met me mee te dragen tot aan Santiago. Vorig jaar had ik een zelfde soort en vorm en was het de dag voor aankomst in het hotel kwijt geraakt. Misschien moet ik nog eens langs gaan om te kijken of het ze geluk heeft gebracht😃Tussen alle stapeltjes besloot ik van stenen het woord Free te maken voor alle jongens en meisjes die te maken hebben met mishandeling of misbruik. We zullen nooit weten of het ook daadwerkelijk iets doet maar de intentie is iig vol liefde!

En toen was het gisteren….Het zonnetje liet zich al vroeg zien. Het zou 29 graden worden. Ik hou er zo van!!! Een geweldige dag. Ook vandaag liep ik weer alleen al zag ik wel wat vaker ‘de bekende’ gezichten opduiken dus even een Bom dia of Bom Camino en een vrolijke lach ter herkenning. Bij de koffiestops had ik leuke gesprekjes waardoor met iemand samen lopen voor mij totaal niet belangrijk was. Bij 22+graden functioneer ik altijd beter. De natuur was prachtig. Langs boerderijen door eucalyptus bossen vol bloemen. De geur van de eucalyptus brengt me altijd terug naar Australië. Heerlijk droomde ik weg met mijn volle bewustzijn voor wat er om me heen te zien was. Onderweg had ik in het bos mijn broodjes gegeten, wat een top plek was dat. Ik had er ongeveer 20 km opzitten, nog zo’n 8 te gaan. Ik liep te genieten van alle vlinders die rondfladderde waardoor ik denk ik eventjes minder oplettend was en ik de uitstekende steen niet zag of misschien gleed ik uit, ik weet het niet meer. Het volgende moment besefte ik dat ik ging vallen, hard vallen..Wat een vreselijk gevoel is dat.Ik vloog voorover want ik was aan het afdalen en door het gewicht op mijn rug kon ik me niet meer herstellen en was er geen houden meer aan. Ik viel met de linkerkant vol op mijn gezicht, daarna mijn schouder en hand. Ik liep al die tijd al alleen maar precies op dat moment liepen er twee Noorse vriendinnen achter me waarvan 1 verpleegster was. Het bloed kwam uit mijn neus ,mond en de wonden op mijn gezicht. Ik kon alleen maar huilen…hoe kon me dit nu gebeuren… de Noorse dame had van alles bij zich om te desinfecteren en pleisters te plakken. Mijn reddende engel💗Na een tijdje kwam ik weer omhoog. Gelukkig voelde alleen de buitenkant pijnlijk en was ik verder helder en niet duizelig. Na even bijkomen besloot ik weer verder lopen. Had op dat moment ook niet geweten wat ik anders moest eerlijk gezegd. Wel onderleiding van de twee vriendinnen. Mijn tranen bleven stromen.. niet van de pijn maar de enorme schrik. Voor het eerst ook dat het alleen reizen vervelend voelde. Na een uur kwamen we bij een koffiestop en haalde de eigenaresse een paar huizen verder ijs. Zo heb ik een kwartiertje gezeten en besloot toen alleen verder te gaan maar wel met de dames op afstand achter mocht het mis gaan. Zo kon ik bellen met thuis en nog zonder me groot te willen houden blijven huilen. 😜

Toen ik bij de Alberque aankwam was ik een bezienswaardigheid maar voelde ik ook ineens voor het eerst deze reis de Caminosfeer… er werden me allerlei medicijnen aangeboden. Ik besloot toch eerst maar naar de Apotheek te gaan. Ik mocht met 2 Portugezen mee in de taxi en lopend terug met een zak vol middeltjes.

Ik heb wel enorm veel aansprak ineens😃 het ziet er afschuwelijk uit, mijn tanden doen behoorlijk zeer maar zijn gelukkig nog heel. Mijn hand is inmiddels net zo blauw als mijn oog. Er werd me veel aangeraden een dag in Ponte de Lima te blijven… ik zou de volgende ochtend wel zien…Toen ik naar de doucheruimte liep kwam ik door de keuken waar een wat oudere Italiaan heerlijke soep stond te maken.De tafel zat vol mensen en de kok nodigde me uit erbij te komen zitten en mee te eten. Wat een lieverd, hij deed dit omdat hij graag mensen blij maakte en wilde er niks voor hebben. De ene pan na de andere maakte hij met allemaal groentes uit zijn eigen tuin, heerlijke kaas en peper erdoor. Het perfecte gerecht voor die mond van mij al liep het er half naast. Van douchen kwam het trouwens nog veel later want toen ik alles geïnstalleerd had kwam ik er achter dat mijn handdoek nog in het hostel van de nacht ervoor lag. Kon dus eerst weer een uur door de stad zwerven op zoek naar een handdoek. Toen was ik er definitief wel even klaar mee…

De avond was gelukkig gezellig. Ponte de Lima is een super leuke plaats. Bij de plaatselijke kroeg werd er muziek gemaakt en door de al wat beschonken heten meegedanst. Ik heb het maar bij een watertje gehouden. De nacht was wbt pijn ook prima. Ik had getwijfeld om een hotel te boeken maar het leek mij verstandiger voor een slaapzaal te gaan mocht ik me niet goed voelen. Iedereen was echt zo lief voor me en boden aan, mocht ik toch gaan lopen, met hen mee te wandelen.

En toen was het vandaag… ik had vannacht toen ik wakker werd van de snurker naast me, besloten maar een dagje wandelen over te gaan slaan. Het gaat goed maar ik merk gewoon dat de schok gisteren erg groot was. Beetje licht hoofd en erge vermoeide benen. Ook erg emotioneel maar dat is alleen maar goed, lekker eruit gooien die boel. Zo perfect als alles vorig jaar was zoveel tegenslagen dit jaar. Ondanks dat ik dit liever met een fris en fruitig gezicht had geschreven ben ik er altijd van overtuigd dat dingen ook ergens goed voor zijn. De lezers die me wat beter kennen weten dat ik erg spiritueel op een aardse manier ingesteld ben. Aards omdat ik wel denk dat alles in het hier en nu moet gebeuren. Dit soort momenten zie ik dan ook als leerprocessen. De val en gedoe is vervelend maar wat heeft het me meer te vertellen. De reis begon op dag 2 ook al met een blaasontsteking. 18 Jaar geleden ooit eens gehad en daar was het ineens weer, waarom nu… ik geloof absoluut dat ik letterlijk ‘iets los te laten had’. De reden voor de val ben ik nog niet achter😃 Het besluit om vandaag niet te gaan wandelen was best een grote beslissing voor me. Het gevoel van falen.. misschien is dat het wel… ik hoef me voor niemand te bewijzen en dat voelt vandaag ook eigenlijk best goed!Door dit gezicht word ik daar iig nog een dag of 10 aan herinnerd🤗

Na de koffie ging ik op zoek naar een bus. Die bleek niet te gaan dus sprak ik de taxichauffeur aan. Toen ik vroeg naar de prijs zei hij €28,-. Met handen en voeten heb ik er 8,- af kunnen krijgen hahaha… zoiets zou ik in Nederland nooit durven!

Nu zit ik heerlijk aan een soepje. Er waren 2 Alberques naast elkaar. De ene met 28 mensen op de kamer. De andere een hele mooie kamer met zn vieren en eigen douche/toilet voor €15,- . Keuze dus snel gemaakt!!! Voor een paar euro wilde de dame mijn was doen dus morgen ga ik weer als nieuw het pad vervolgen.Nu al heel veel zin in!!!

Het moet niet een heel drama blog worden maar hé ook dit is Camino… en ik voel me ondanks alles echt weer super happy en zin om door te gaan.Om het een beetje gezelliger te maken ook nog wat mooie foto’s 😜en zo laten we dit avontuur weer achter ons….

Liefs,

Linda

Ps Nog steeds loop ik voor Free a Girl😜mocht je iets willen doneren dan staat hieronder de link…

https://www.freeagirl.nl/adm_campaign/a-free-girl-to-free-a-girl-2/

Mijn bed in een Alberque😃Enorme plassen, toen was ik pas bang uit te glijden😃De gele pijlen zijn dit keer overduidelijk🎉tja, een tractor… maar ik vind het altijd leuke plaatjes😃Plaatje van de bloemetjes en de bijtjes (kan ik het verhaal verder achterwege laten😜😇)Je eigen schaduw als lachspiegel…Vraag me toch af hoe de eigenaar van de schoenen verder gelopen is…

Portugal en zijn mooie tegeltjes…De schuldige😇Ik heb het maar zwart wit gemaakt anders is het wel een erg onsmakelijke foto… zo valt het nog enigszins mee.. is voor iedereen beter😜Ochtendfoto is gelukkig ook niet op zijn best om 7.00 uur ’s ochtends🤪En doorrrrrrr…Over de brug van Ponte de Lima ligt de Alberque…Vrolijke mannen!!Een iets minder vrolijke vrouw…En last but not least…de schone was …en zo is alles weer klaar voor vertrek…