HAPPY CAMINO home

Wat een vreselijke dag… voor wie mijn vorige blogs niet gelezen heeft, in september mag ik voor een reisorganisatie een Camino begeleiden. Dit was de reden om deze route te gaan doen. Vorig jaar liep in de kustroute nu alleen dag 1 en dan door naar de binnenlandroute. Over het algemeen een traditionele Camino wat goed te volgen is. Behalve vandaag… ik had nog niet de routebeschrijving ontvangen van de reisorganisatie en wist alleen de plaats die aangedaan zal worden. Dit zou afwijken van de route. Na lang puzzelen was ik er nog steeds niet uit hoe ik moest gaan lopen maar had de hoop dat dit, eenmaal onderweg, wel duidelijk zou worden. Dat werd het helaas niet. Ik wil normaal absoluut mijn mobiel niet uit mijn zak halen, behalve voor een telefoontje van zoonlief, maar ik moest er aan geloven. Google Maps werd mijn grootste vriend van de dag. Niet zo moeilijk ook want verdere ‘vrienden’ ben ik ook niet tegen gekomen. Echt helemaal niemand!

Het eerste stuk had ik nog goede moed. Het was een beetje somber maar droog en aan de omgeving te zien kon ik me wel voorstellen dat ze hier zouden wandelen met de groep. Al snel begon het te regenen en liep ik langs een snelweg. Niet de bedoeling leek me. Dus daar kwam de telefoon uit mijn zak. Snelweg vermijden en de naam van de plaats waar de groep zal overnachten. Vanaf dat moment heb ik alleen nog maar op dat schermpje gekeken onder het plastic tegen de regen. De snelweg had plaats gemaakt voor landweggetjes met hier en daar een huis. Bij een splitsing gaf de navigatie aan dat ik toch echt dat verlaten pad in moest met gras tot aan mijn knieën en grote blubberplassen. Voor de zekerheid even aan een boer gevraagd of ik goed ging. Hij begreep weinig van wat ik zei maar bij het noemen van de plaatsnaam knikte hij en wees ook naar het pad. Na een kwartier lopen werd het er niet beter op en voelde ik me onrustig worden. Waar gaat dit heen? Ik hoorde honden blaffen. Voor de zekerheid heb ik een grote stok gezocht. Echt relaxed was ik niet. Zeker niet toen het pad over ging in een donker bos. Als er nu iets gebeurd, wie gaat mij hier dan vinden. Visioenen van seriemoordenaars en enge mannen die al heel lang geen vrouw hebben gezien kwamen voorbij. Ik heb mezelf echt even tot de orde moeten roepen. Dit soort gedachten zijn me niet behulpzaam! Toen ik weer op mijn mobiel keek schrok ik, nog maar 18 procent batterij en nog een heel eind lopen met allerlei afslagen. Help… nu was de lol er wel vanaf. Waarom doe ik dit in hemelsnaam?? Dat was een goede vraag waar ik direct het antwoord op had… ik wilde dit om Free a Girl onder de aandacht te brengen en geld in te zamelen voor meisjes die 1000x banger zijn dan ik nu. Snel dus wat plaatsen als herkenning vanaf de telefoon instuderen, batterij op energiebesparend en alleen bij twijfel aandoen. Helaas was die twijfel er erg vaak…Er leek geen einde aan het pad te komen. Al was van een pad weinig spraken. Twijfels alom. Na een hele tijd zag ik eindelijk een huis in de verte. Thank God …ik was weer in de bewoonde wereld. Mocht mijn telefoon uitvallen kon ik iig ergens aanbellen. Mijn lichaam deed pijn. Ik had waarschijnlijk te snel gelopen om zo snel mogelijk op het juiste pad te komen. Gelukkig moest ik een stuk bergafwaarts. Ik was inmiddels 4,5 uur achter elkaar aan het lopen. Had nog geen koffie op en moest heel nodig naar het toilet. Ik durfde echt niet wild te plassen. Stel je voor dat op het moment dat ik hurk daar ineens die grote herdershond aankomt.

Eindelijk… eindelijk een koffiestop!! Nog 4 procent batterij en door het raam zag ik al een stopcontact… het leed was geleden😜 Op mijn gemak kon ik kijken hoe ik verder moest. Toen ik even met thuis belde kwamen de tranen…tot dan was ik alleen maar bezig geweest de weg te vinden, door de adrenaline is er geen ruimte om te huilen . Na 2 koppen koffie, 30% batterij en toiletbezoek durfde ik weer de straat op. Toen ik buiten stond kwamen 2 mannen uit het café me achterna. Druk stonden ze in het Portugees te ratelen en herkende ik het woord Alberque… ‘si, si ‘,zei ik blij… bleek dat ik op 3 minuten afstand was…

En ineens begaf ik me onder de Pelgrims. 1,2,3,4,5… de een na de ander kwamen uit straatjes zetten. Heerlijk vertrouwd weer. Het regenen was nog niet minder geworden. Mijn plan was om deze Alberque alleen voorbij te gaan om zeker te zijn dat ik weer op het juiste pad was. Maar toen ik iedereen lekker aan een drankje zag in het café tegenover keerde ik toch maar weer om. Het zou nog 3,5 uur lopen zijn om op de plek aan te komen wat ik bedacht had. Grote kans dat alle bedden dan inmiddels bezet zouden zijn en ik had ook gewoon totaal geen zin meer.

Om 14.00 uur ging de Alberque open. Toen ik binnen stapte stond er al een flinke rij. De momenten om even een praatje te maken. De dame achter mij kwam uit Canada. Opvallend dat Amerikanen en Canadezen heel makkelijk een gesprek aanknopen. Verder vooral veel Duitsers en ik hoorde net ook twee Nederlanders. Ik kreeg een slaapplaats aangewezen door een enorm vrolijke vrijwilligster. Ik had weer geluk met mijn bedje onderin het stapelbed en in de hoek van de kamer met stopcontact naast me. En dat voor het enorme bedrag van €5,-. Laken-en slaapzak op mijn bed, boekje, pen en papier mee en lekker even hangen… bril! Shit, waar is mijn bril gebleven… help… kan echt geen woord lezen zonder. Dat wordt wel heel erg back to basic… tas overhoop , terug naar het café, slaapzak binnenstebuiten, bij de receptie vragen, nog een keer tas overhoop, onder het bed, op plaatsen kijken waar ik nog niet eens geweest was… weg, gewoon echt weg…daar liep de blije vrijwilligster, pleaseeeeeeee…en jaaaaaaa mijn redster in nood!!!! Ik kon weer lezen en schrijven… alsof ik opnieuw geboren werd… overdrijven gaat me best lekker af!! Alleen wbt dit stukje want de rest van de dag was gewoon echt niet leuk…

Het is best wel stilletjes zo om me heen. Veel oudere Duitse stellen, die mengen wat minder goed merk ik of juist jonge vriendinnen, wat ik trouwens heel gezellig vind alleen na zo’n regendag hebben ze samen veel bij te praten. Ach, het is pas dag 3 dus ik kan het alleen zijn nog prima hebben maar stiekem denk ik wel vaak terug aan de gezelligheid van vorig jaar.

Nu opwarmen met een theetje. Zo even wat boodschappen doen voor morgen, douchen, eten en naar bed. Zo simpel maar zo ontspannen om je alleen maar druk te hoeven maken over… niks meer eigenlijk!!

Liefs,

Linda

Ps1 Wil je mijn blog in je mailbox ontvangen meld je dan aan als volger van mijn wordpress site. Vind ik ook leuk😜

Ps2 Ik blijf het opnoemen maar gewoon alleen meelezen is natuurlijk ook prima…wil je mijn actie sponsoren en iets doen tegen kindermisbruik dan zou een donatie op mijn actiepagina geweldig zijn! Alles staat direct op rekening van Free a Girl dus wordt absoluut niet gebruikt om mijn Portjes te bekostigen😇 https://www.freeagirl.nl/adm_campaign/a-free-girl-to-free-a-girl-2/

Ondanks alles is er toch weer iets moois onderweg….

Gelukkig had ik nog wat rijstwafels en kleffe kaas in mijn tas…Screenshot van mijn bijna lege telefoon…gelukkig word ik van de foto weer helemaal zennnnn❤️❤️❤️Mijn kleddernatte schoenen…van binnen nog kurkdroog maar de blije vrijwiligster stond erop dat ze er kranten in zou stoppen dus heb haar maar extra lief bedankt!En weer aan de Port…arm zal ik er niet van worden..€1,-