Het is een gezellige drukte om me heen. Vanmiddag ben ik na een bus- en trein reis van ongeveer 2 1/2 uur aangekomen in Edinburgh. Ik had in de trein mijn hostel geboekt dus met mijn lieve trouwe Google Maps in de hand liep ik de stad in. Woooh daar belandde ik in een enorme mensen massa. Er was een grote demonstratie aan de gang. Mannen in kilt, doedelzakken (yeahhh dat stond nog op mijn to see lijstje) en een hoop gezang en geschreeuw. Super goede sfeer, dat zeker! De Schotten willen onafhankelijk worden van Engeland werd me al snel duidelijk. Volgens een dame naast me waren er 100.000 man/vrouw op de been ( ik denk dat we met de helft beter in de richting zitten). Op de een of andere manier kwam het heel erg bij me binnen en voelde ik de tranen prikken. Wat een bijzondere energie hing hier! Een goed begin van 3 dagen Edinburgh…
Maar terug naar gisteren.. om 9 uur stond ik al buiten met mijn rugzak, bang die boot weer voor mijn neus weg te zien varen. Ik was alleen dus niemand had last van mijn toch wel wat irritante gefotografeer. Langzaam zag ik het hostel achter me verdwijnen. Een fijne plek was het. Al had ik vannacht weer een snurkster naast me dus was hard aan wat inhaaluurtjes toe. Lekker met mijn gezicht in de wind ÉN de zon!!! Adembenemend mooi….
De boot meerde aan in het plaatsje Luss. Na een half uurtje rondwandelen had ik het wel gezien. Plan de campagne… wat nu… bus naar Rest and Be thankful? Het klonk zo mooi dus dat zou de volgende stop worden…. totdat ik een praatje in het winkeltje maakte en die mevrouw me vertelde dat ik wel een hele lange reis ging maken voor 1 uitzichtpunt. Dat werd het dus niet maar wat dan? Koffie en WiFi!
Honderd (oke 10) verschillende busroutes had ik uitgepuzzeld maar echt enthousiast werd ik niet. Vier uur in een bus dat betekende zeker 5 uur terug maandag. Er is nog zoveel te zien en te doen in dit land maar daarvoor is het fijner om een auto en iets meer tijd te hebben. Uiteindelijk weer op de boot gestapt naar Balhama waar ik de tweede dag mijn wandeling gestart was.
Daar naar het informatiecentrum waar ze me over allerlei wandelingen vertelde maar ik was eigenlijk alleen maar vreselijk moe…Toch begon ik vol goede moed aan de beklimming van Conic Hill. Na 10 minuten voelde ik dat ik toch echt beter een slaapplaats kon gaan zoeken. Die berg komt nog wel…
Ik had het snel voor elkaar. In een plaats waar de gemiddelde prijs 90 pond per nacht is sliep ik in een Bunkhouse voor 25 pond! Niks bijzonders alles was aanwezig en de eigenaresse was erg aardig . Er hing een bijzonder geurtje wat ik niet thuis kon brengen. Ik zag verbrandde wierookstokjes liggen dus dat kon het zijn ( wel hele hele sterke want ik ben wel wat gewend) of ze waren verbrand om een andere smerige geur te verbloemen. Toen later de eigenaar de verwarming kwam maken leek het of hij in een badje van frituurvet gelegen had dus alles bij elkaar tijd om weer lekker de frisse buitenlucht op te zoeken. Bed was schoon én geen kamergenoot, wat wil een mens nog meer!!!
Na een kop koffie, colaatje, glas wijn en bakje patatjes was het inmiddels 18.30 uur toen ik een stuk fitter naar buiten stapte. Zal ik… neeee het wordt zo donker… maar de Conic Hill leek me te roepen dus daar was ik al onderweg. Stukje door het bos en dan over mooie paadjes en grasvelden verder omhoog. Er leek geen einde te komen aan alle traptreden en in gedachten had ik inmiddels Doutzen Kroes billen (wat vanmorgen in de spiegel zwaar tegenviel). Het uitzicht was geweldig!!!Ik heb de halve familie proberen te FaceTimen om ze mee te laten genieten maar ik denk dat die een feestje georganiseerd hadden om mijn afwezigheid te vieren want niemand nam op. Toen maar samen met mijn nieuwe schapenvrienden romantisch naar de zonsondergang gekeken. Ben door hun enorm in twijfel gekomen of ik ook zo’n rode stip op mijn kont zal tatoeëren… dit soort dingen krijg je als je alleen in de wildernis bent😇.
Na een schemerige afdaling kwam ik terug bij mijn slaapplek. De verwarming was inmiddels aan de praat… en hoe.. na twee uur slapen werd ik half gegrild wakker. Aan het gestommel te horen was ik niet de enige in huis die verkoeling zocht. Raam wagenwijd open en een halve fles water naar binnen gewerkt… had het visioen dat ik in dit ranzige huis in Schotland mijn laatste adem uit zou blazen…het moet wel spannend blijven he… ik hoor je denken, hoe loopt dit af?
Prima dus, want de volgende ochtend stond ik met het stoom nog uit mijn oren bij de bushalte om de reis naar de grote stad te gaan maken! In de bus kwam ik toevallig weer de lieve oude man tegen van de heenreis. Grappig als je in de bus zit en iemand begroet je omdat hij je herkend, net alsof je hier al jaren woont…
En zo zijn we aan het begin van het verhaal. Ik slaap in een super groot gezellig hostel. Ik denk dat ik de gemiddelde leeftijd behoorlijk omhoog gooi. Heel grappig is de slaapplek. Het zijn 22 bedden als een soort kleine mini kamertjes op elkaar gestapeld ,weet niet hoe ik het anders uit moet leggen, ik moet aan een honingraat denken, of dat het veel duidelijker maakt betwijfel ik.. veel meer privacy dan met stapelbedden, je moet denk ik alleen niet claustrofobisch zijn😃.
Vanmiddag lekker door de stad gezworven. Nu al heel veel zin om morgen weer op pad te gaan!
Het enige klein beetje jammere van deze reis is dat ik bijna geen contact heb met andere mensen. Het is dus af en toe best wel eens alleen. Nu vind ik mezelf gelukkig wel heel gezellig gezelschap maar toch mis ik zo nu en dan even dat gezellige praatje wat me normaal zo makkelijk af gaat. Maar denk niet dat ik het daardoor minder naar mijn zin heb want genoeg te zien dus ik vermaak me uitstekend!!
Gezellig weekend allemaal!!
Liefs Linda
Ps dit keer wat minder collages want ik vind de foto’s te mooi!
Ps2 op verzoek nog een foto van de bedden erbij gedaan. Let op de verlichting, voor iedere sfeer een bijpassend kleurtje😃!
HAPPY CAMINO home 