Verder waar ik gisteren gebleven ben…
Mijn eten stond klaar. De kok had ik al gezien en op de een of andere manier verwachtte ik er daardoor ook niet zo veel van. Vroeger keek mijn zoon naar Phineas en Ferb met een professor Doofenshmirtz, daar deed hij mij heel erg aan denken. Bovendien had hij de hobby om zijn grote vriend (of misschien kleine, ik heb niet gecheckt) steeds even te begroeten dus heel veel trek had ik niet. Maar met Cannelloni uit een potje kon weinig misgaan. De sfeer was heel gezellig dus dat maakt rauwe bonen zoet (ik hoor ineens mijn moeder praten).
Inmiddels had ik toch 2 kamergenootjes gekregen die niet snurkte dus fris en fruitig starte de dag. Aangezien ik nog een nacht hier blijf had ik alle tijd. Op het programma had ik een boottochtje staan die voor de deur aan zou meren dus rustig aan… Misschien toch handig om ook even te vragen hoe vaak en hoelaat ze uitvaren. Kort gezegd, ik heb dus de boot gemist.. Gaat 2x per dag, ’s morgens om half 10 en einde van de dag. Het was 10.00 uur…
Wandelen dan maar… Ik voelde wel dat ik het gisteren wat zwaar had gehad dus hield ik het vandaag op een rustige wandeling. Ben Lomond ligt hier vlak bij, dat was een mooi doel om naar toe te lopen. Deze berg is 974 meter hoog, die had ik dus al van mijn niet-bestaande lijstje geschrapt.
Op Google Maps zag ik dat het ruim 2 uur lopen zou zijn en dat ook weer terug dus een uurtje of 5. Prima voor vandaag. Wat foto’s maken en de berg vanaf de onderkant bewonderen.
Gelijk het eerste stuk was het al klimmen geblazen, niet helemaal wat ik onder een relaxte wandeling versta. Smalle paadjes, prachtige natuur en hoe hoger ik kwam des te mooier het uitzicht. Nu had ik gisteren al verteld dat ik geen klimmer ben dus ook nu weer echt afzien voor me. Al merkte ik wel dat het steeds soepeler ging.
Het begon wat te miezeren. Daardoor werd het pad een beetje glibberiger. Maar als een pro liep ik verder mezelf steeds wat moed in sprekend. Ik bedacht me wel dat het een hele goede keuze was om niet de Ben Lomond te beklimmen. Dat is toch net even iets to much…
Na een tijdje begon het harder te regenen maar hé dit is Schotland daar was ik op voorbereid. Regenjas aan en door! Het begon harder te waaien en de mist werd dichter toen ik hoger kwam. Ik was ook al een paar keer onderuit gegaan, had niet veel water meer en geen eten meegenomen. Toen ik de 3e keer uitglee ging ik toch twijfelen of het verstandig was om verder door te gaan. Waar bleef die afdaling? Op Google zag ik dat het nog maar 15 min. lopen was naar het begin van Ben Lomond. Toch besloot ik voor mijn veiligheid te kiezen en om te keren. Nu wist ik wat me te wachten stond maar va het eindpunt moest ik ook nog via een andere weg 2 uur terug.. Misschien wel weer klimmen of een nog lastiger pad. Ik baalde wel want iets in mij wil dan toch perse wat ik voorgenomen had halen. Toen ik me omdraaide en de eerste stap naar beneden zette zag ik een prachtige steen in de vorm van een hart. YES… als ik ergens in geloof is het wel dat we geholpen worden bij iedere beslissing die we nemen. Dit was voor mij het teken dat ik een heel liefdevol besluit had genomen. Vrolijk stortte ik mezelf de berg af (niet te letterlijk nemen). Toen ik bijna beneden was passeerde een meneer me. Ik zei hem dat ik blij was dat ik niet de Ben Lomond beklommen had want ik vond dit al behoorlijk heftig. Verbaast en daarna lachend keek hij me aan.. Dear, THIS IS Ben Lomond!!!! Whaaaaaaaaaaa ik had dus zonder het te weten bijna die hele berg beklommen😃😃😃 De tijd die ik gezien had op mijn telefoon was blijkbaar naar de top. Ik voelde me heel erg trots!!!
De eerste de beste pub (er is er ook maar 1) ingedoken en gevierd met cappuccino en een kopje linzensoep.. bijzondere combi maar het was dan ook een bijzondere dag!!!
Liefs, Linda
Foto 1 het hostel, uitzicht vanuit de kamer en kijk eens hoe netjes het dit keer is naast mijn bed!!!
Foto2 wandelpad vanuit het hostel
Foto3 alle verschillende paadjes tijdens de beklimming
Foto 4 blije ik
Foto 5 geen woorden nodig!
HAPPY CAMINO home 