Waar ga ik mijn verhaal beginnen… Ben gisteren pas weggegaan maar het voelt als een week.
Gewoon bij het begin dan maar. Zoals altijd zal er eerst gereisd moeten worden om op plaats van bestemming te komen. Dus met de trein richting Schiphol waar ik in een enorme rij terecht kwam met wel 1 dame achter de balie. Geen probleem, ik bezit gelukkig bergen geduld. Toen de douane door… ook dit duurde heel lang en toen ik er uiteindelijk doorheen mocht kreeg ik een serieuze ondervraging van een strenge douanebeambte. Wat ging ik doen, reis ik alleen, ken ik mensen die daar wonen? Bij de eerste 3 vragen dacht ik dat we gezellig een praatje stonden te maken maar hij bleef wel heel erg in zijn rol. Eenmaal erdoor heb ik alleen maar gezwaaid naar alle winkeltjes, snelle Starbucksstop en door naar de gate. In het vliegtuig viel ik gelijk in slaap… is nog nooit gelukt! De daling was een dagje Efteling met non-stop Python (beetje overdrijven mag). De gilletjes en de mannelijke oefs waren luid en duidelijk😜
Daar was ik dan.. en nu? Tijdens het foto’s kijken op mijn telefoon in het vliegtuig had ik ontdekt dat ik al eens een screenshot had gemaakt van hoe ik in Balloch kon komen. Life is good… blijkbaar zorgt het leven er wel voor dat je op de juiste plek terecht komt. Ik had namelijk nog geen idee hoe ik het aan zou pakken. Dus bus opgezocht samen met mijn aardige vliegbuurman. Daarna de trein in ( na eerst op het verkeerde station te staan). Mijn eerste nacht had ik ook al geboekt dus kon recht op mijn doel af. Onderweg zag ik het informatiecentrum waar ik nog net voor sluitingstijd naar binnen ben gegaan om zeker een half bos aan folders mee te nemen… waar ik vandaag MEGA spijt van had aangezien mijn rugzak ineens dubbel woog…Lekker douchen, hapje eten, wijntje… oke 2 wijntjes en heeeeeerlijk slapen!
Even twijfel of ik niet een nieuwe blog moet starten om het niet te lang te maken aangezien er geen ezelsoor in je schermpje te vouwen is…nehhh ik ga gewoon lekker door…
Vanmorgen ontbijtje met 2 dames aan een tafel naast mij. Aangezien ik nog niet wist wat ik zou gaan doen vandaag probeerde ik af te luisteren wat zij voor plannen hadden. Helaas ging hun gesprek over onderwerpen waar veel van ons het regelmatig over hebben…moet ik wel door met deze baan, is dit het nou, ik wil graag naar het buitenland, mijn man dit en dat…Oke tijd voor de wandelschoenen en ik zie het verder wel. Je zou denken dat ik het wel zou weten na die stapel folders maar het werd daardoor alleen maar lastiger.
Eerst een rondje door het dorp richting Balloch Castle. Onderweg een gezellige oude man tegengekomen die inschatte dat ik uit Zuid Amerika kwam, dat is weer een nieuwe op het lijstje! Heb inmiddels alle nationaliteiten wel aan mijn derrière hangen behalve Scandinavisch, gohhhh.
Het kasteel was klein maar had wel iets Harry Potterigs. Het was inmiddels 10.15 uur en ik had onderweg gezien dat er om 11.30 uur een bus naar Balhama zou gaan. Ik wist dat je daar vandaan een route kon wandelen maar ook dat er een boot over het meer zou gaan dus dat werd het plan. Koffie en gingerbread om de tijd te doden (en gewoon omdat ik een koffiejunk ben).
De bus… help… de verwarming stond op saunastand en de buschauffeur dacht dat hij Max Verstappen himself was. Ik kwam nogal groen de bus uit. Boot heb ik dus maar geskipt, beter om te wandelen. Alleen geen idee waarheen…
De berg op, toch maar weer af, nee toch op…tot ik bijna voor mijn sokken gereden werd en besefte dat dit nooit de bedoeling kon zijn. Uiteindelijk zag ik een paaltje met 2 tekens, een gele pijl en nog iets gekkigs. Geen idee welke ik moet hebben maar ik ga in ieder geval de goede kant op. Al heb ik nog wel het eerste half uur mijn twijfels gehad. Er liep namelijk niemand en het was best een bekende route. Toch maar even op Google Maps gecheckt en ja hoor…helemaal goed!! Prachtige natuur, heel heul veel beklimmingen en dat haat ik. Maar ik hield mezelf voor dat ik geluk mag hebben hier te lopen dus niet piepen!
Onderweg kwam ik zo’n natuurtoilet tegen. Even minder charmant praatje maar op het moment van plassen bedacht ik me ineens of er in zo’n composttoilet ook ratten konden zitten die omhoog komen op het moment ik daar mijn ding doe? Waarom denk ik daar niet over 5 minuten aan als ik weer gewoon aan de wandel ben😩??
Het laatste half uur kwam er een Schot bij me lopen. Andrew uit Glasgow. Hij praatte heel veel waardoor hij mijn gehijg (hopelijk) niet door had. Wat had ik het zwaar. Nu is mijn lichaam momenteel niet erg fit door een flink ijzer tekort dus ik beloonde mezelf echt na 2 minuten klimmen met 1 minuut pauze. Toch vroeg Andrew tussendoor of hij mijn tas moest dragen. Klonk heeeeel aanlokkelijk maar dat kon ik die arme jongen niet aandoen. Dus vrolijk alsof er niks aan de hand was zei ik dat het primaaaaaa ( als overdreven prima) ging! En hij geloofde het of was blij met mijn antwoord…Andrew haakte iets eerder bij een pub af, ik wilde alleen nog maar door naar het hostel. En daar zit ik dan nu… fris gedoucht, glas wijn erbij (zat er in Schotland ook niet een kliniek voor dit soort gewoontes😇). Tot nu toe heb ik de slaapzaal van 6 nog voor mijn alleen dus heb al gevraagd of ze het bordje No vacancie vast op de deur willen hangen…
Hele relaxte plek!
Genoeg verteld… mijn eten staat klaar!
Liefs,Linda
Ps ik kom altijd en overal vlinders tegen wat ik inmiddels ben gaan zien als mijn beschermengeltjes, aangezien het daar in Schotland niet meer de tijd voor is was ik zo verras met het kadootje van de natuur… zie foto…
Ps weet je het nog van het niet nalezen en eventuele schrijffoutjes.. ja? Mooi!
HAPPY CAMINO home 