Twijfel, twijfel, twijfel….wel, niet, wel, niet…het duurde even maar de beslissing is genomen! Een nieuw avontuur ligt in het verschiet. Nog heel even wachten en dan mag ik weer met gierende banden naar Schiphol. Eindbestemming….SCHOTLAND!!
Maar wat een bevalling was het dit keer om de knoop door te hakken. Wat was het doel? Waarom zou ik dit doen? Ik heb namelijk geen geld opgehaald voor het goede doel. Ik ga helemaal voor mezelf…Puur voor de fun, wandelen, nieuwe mensen ontmoeten, de natuur en de rust om heerlijk te mediteren en fotograferen. Gek werd ik van mezelf, en ik niet alleen want op zulk soort momenten wil ik gewoon dat iemand de knoop voor me doorhakt en zegt dat het goed is. Mijn grote leerpunt want ik ben de enige die een beslissing kan nemen. Alleen ik kan voelen of dit goed is, of dit het juiste moment is. Honderd keer (minimaal) heb ik het opgenoemd met alle vluchttijden, prijzen, weersverwachtingen, overnachtingsplekken enz., in de hoop een reactie uit te lokken. Dat moest dan wel een positieve zijn want anders had ik mijn argumenten al klaar. Niet dat er iets negatiefs kwam trouwens, evenals iets positiefs…het moest mijn eigen keuze zijn…
Interessant om mezelf eens te analyseren…Ik heb blijkbaar iets nodig om aan mijn reisdrang en dan vooral het alleen reizen toe te geven. Vorige keren was dat bv door het te koppelen aan een goed doel. Een manier vinden om dit voor mezelf te verantwoorden. Waarom heb ik het nodig om redenen te verzinnen om te gaan reizen? Ik vind namelijk echt dat we het leven moeten leven, dingen doen die we graag willen doen, niet afhankelijk zijn van anderen, de wereld ontdekken, op onze eigen manier onze lessen uit het leven halen, niks uitstellen en genieten van al het moois wat zich aanbied. Toch zit er ergens diep in mij dus ook dat stemmetje wat fluistert dat het niet kan. Dat was de druppel…alle reden om dat ticket te boeken…NU! Dat stemmetje is namelijk het meest irritante wat er bestaat. Het zorgt ervoor dat ik niet mijn dromen naleef. Dat ik niet aan mijn kind meegeef dat je altijd naast liefdevol voor anderen zorgen ook je eigen keuzes mag maken, je eigen geluk mag naleven en vooral de wereld ontdekken met anderen maar ook alleen. Dat je mag leven zoals het voor jou goed voelt zonder een ander uit het oog te verliezen. Dat je van iemand kan houden zonder 24/7 bij elkaar te zijn. Dat je 100 % mag zijn wie je wilt zijn! In welke fase van je leven je ook bent…
Ik ben intens gelukkig als ik alleen op Schiphol ronddwaal, met mijn rugzak door de natuur zwerf op plekken waar ik nog nooit geweest ben, met mijn Hollandse Engels een gesprek aanknoop met mensen die mijn pad kruisen.Die momenten van alleen zijn heb ik nodig om te zijn wie ik ben, me echt te verbinden met alles wat het leven me te bieden en te leren heeft. Ook dat is een deel van mij en YES wat ben ik daar gelukkig mee!
Schotland dus…ik heb nog niemand gehoord die niet enthousiast terug gekomen is. Het regent er vaak maar blijkbaar wordt dat niet als hinderlijk ervaren. Nu word ik over het algemeen niet heel happy als ik me in een regenpak moet wringen. Buiten dat het er vreselijk oncharmant uitziet maakt het herrie, vind ik het vaak stinken en lijk je ook nog eens 10 kilo zwaarder. Dat laatste is dan nog het minst erge want geen hond die het ziet, mede wandelaars zitten verscholen in hun capuchon en lopen er net zo belachelijk bij en de rest blijft waarschijnlijk gewoon binnen. De zorg van nog wat afvallen om te compenseren valt dus weg. Al doe ik wel mijn stinkende best moet ik eerlijk bekennen. Aangezien de vakantie in Frankrijk iets minder zonnig was dan gehoopt werd dat namelijk een heerlijk eet en drinkfestijn. Wil ik mijn wandelschoenen nog passen dan zal ik toch echt streng op moeten letten (ik kom namelijk alleen op mijn voeten aan…okeeeee het wordt gewoon wat confronterend als ik mijn veters vast maak…).
Om vast een beetje te wennen heeft het weer besloten me te helpen in de vorm van plensbuien die zo’n beetje heel de dag duren (maar dat is vast geen nieuws). Schoenen aan, hond in de auto en lekker naar de duinen. Regenpak komt nog wel een keer… Teveel bekenden met mooie grote paraplu’s die ik misschien wel eens tegen kan komen als ik naar de auto loop. Image is alles!! Ondanks dat het voelde alsof ik met kleding aan de zee ingedoken was vond ik het prima te doen. Ik ben er dus helemaal klaar voor!!
Het zal weer een mooi avontuur gaan worden. De eerste dag en nacht ben ik van plan in Glasgow te blijven. Heb ik daar de tijd om uit te zoeken hoe ik me ga verplaatsten, met de trein of bus. Voor de 4 nachten daarna heb ik namelijk al een hostel geboekt aan het meer van Loch Lomond. Er was niet veel betaalbaars meer vrij dus dat leek me een mooie thuisbasis. Verder geen planning maar lekker zien wat er gebeurd! Er is vast nog wel ergens een slaapplaats vrij voor de overige nachten…
Zo fijn om niet meer steeds bezig te zijn met alle afwegingen en twijfels. Het is toch een week lang bijna een dagtaak geweest naast alle drukke bezigheden, ben dus wel aan vakantie toe 🙂 Het was weer een mooie les van het leven…Ik wist het antwoord al maar moest er alleen meer op vertrouwen. Niet alles hoeft altijd een doel te hebben. Gelukkig word ik er steeds beter in!
If you don’t follow your heart, you might spend the rest of your life wishing you had…
Liefs,LindaX
ps Als iemand nog leuke tips heeft voor de omgeving Loch Lomond, let me know!
Ps2 En natuurlijk ga ik weer lekker bloggen vanaf mijn hostelbedje.
Ps3 Ik zeg het toch nog maar een keer…ben niet van het 10x nakijken en overlezen dus zou je hier en daar best eens een dtje of een tje kunnen missen 🙂
HAPPY CAMINO home 