Sinds lange tijd ben ik (of eigenlijk was ik) zo’n meditatie’typetje’, je komt er later wel achter wat ik daar mee bedoel. Moment van rust, ruimte in mijn hoofd en tijd voor mezelf. Ik verbaas me er steeds weer over hoe weinig mensen zichzelf een momentje van niks doen gunnen. Rennen, vliegen en vooral moeten! Voor mij is niks doen nooit een probleem geweest. Ik kan prima op de bank hangen, een boek lezen of lekker in bad gaan. Okeee eerlijk is eerlijk de keukenkastjes van die mensen zien er wel een stuk beter uit aan de binnenkant maar he…heb je wel eens geprobeerd daar in te gaan zitten? Alles behalve relaxed dus deurtje dicht en niemand die het nog ziet! Maar ondanks dat ik dus een topper ben in niks doen kon dat hoofd nog wel eens overuren maken…tijd om daar eens mee aan de slag te gaan…
Ik denk dat ik ongeveer 20 jaar geleden voor het eerst begon met mediteren. God wat een stress gaf me dat! Het duurde minstens een uur voordat ik de juiste sfeer gecreëerd had. Kaarsjes aan, lekker kussentje en als ik dan klaar zat bedacht ik me dat een wierookje me waarschijnlijk net iets meer in de sfeer zou brengen…mmm zag er toch een beetje rommelig uit dus een bloemetje ernaast zorgde voor het complete plaatje. Klaar om te beginnen…zonder geweldige app zoals nu dus Cold Turkey stil zijn…1 minuut verder…misschien zit een andere broek wat lekkerder…3 minuten verder…ik pak toch nog een dekentje…5 minuten verder…maakte die koelkast altijd al zo’n herrie??..7 minuten, volgens mij zit ik al best lang…8 minuten, zooooo ik krijg kramp…9 minuten, even door spleetjes kijken of ik de gordijnen open of dicht had gedaan…10 minuten waren voorbij, gohhh nou lekker hoor morgen weer! Oh, die 10 minuten bleek een uur te zijn…ik was in slaap gevallen… En zo herhaalde dit ritueel zich 2 maanden later alsof het gisteren was. Voor een fotograaf klopte het totaal plaatje en zou ik prima in een advertentie voor een retraite hebben gepast (op het moment van slapen na, dat is toch net iets minder charmant).
Tot ik mijn yogaopleiding ging doen bleef het zo een beetje aanrommelen. Maar vanaf dat moment ging ik langzaam van een meditatietypetje naar het echte werk. In de weekenden dat ik les had genoot ik vooral van de lange meditaties en de ademsessies. Thuis kwam het ook weer meer in mijn systeem al had ik nog steeds de behoefte er een hele ceremonie van te maken.
Na de opleiding volgde een mindfulness en compassie training waarin veel gemediteerd werd en het ook de bedoeling was dit meer in je dagelijks leven te integreren. De poespas er om heen viel langzaam weg. Steeds vaker nam ik ook een momentje ‘even tussendoor’. Van eens in de zoveel maanden ging het naar eens in de zoveel weken, dagen…
Inmiddels was ik steeds meer gaan wandelen. Samen met Puck de hond, op het strand, in de duinen of het bos, geluid van de vogeltjes, wind door mijn haren, het ruisen van de zee en ik voelde me zo stil. Geen gedachten alleen maar aanwezig zijn en diep de heerlijke natuurgeuren opsnuiven. Genieten van al het moois. Soms even boven op een duin gaan zitten, ogen dicht en alles loslaten..rustig ademhalen en niet denken aan gisteren of morgen… Er word mij vaak gevraagd wat ik zo leuk vind aan alleen wandelen? Juist hier om…dit is mijn ultieme manier van mediteren!!!
Sinds het moment dat ik me daar van bewust werd is het mediteren meer een deel van mij geworden .Tegenwoordig lukt het me ook prima met schreeuwende kinderen om me heen zoals vorige week op school waar ik in de pauze even een plekje op de gang gevonden had, in de file ,uiteraard met mijn ogen open. Ben bang dat de reactie van de achterbuurman of vrouw iets minder mindful zal zijn als ik ze een tijdje dicht zou houden. Maar ook thuis met een app op de telefoon of de prachtige meditatie van een oud medecursist die ze me vorige week stuurde. Eerlijk is eerlijk, het in slaap vallen overkomt me ook nog regelmatig 🙂
Misschien herken je iets in mijn verhaal uit je eigen meditatiepogingen of zou je zelf ook graag iets meer die ruimte vinden. De tip die ik je kan geven is dat het niet altijd hoeft te starten met stil zitten in de lotushouding op een kussentje. Voor de een kan het hardlopen zijn, dat heerlijke warme bad waar ik het net over had of even heel bewust met je handen in de aarde…in stilte, zonder oordeel of gedachten,…dan volgt die lotushouding misschien ooit vanzelf 😉
Soms hoor ik nog steeds mensen een beetje lacherig zeggen dat dat zweverige gedoe niets voor hun is, dat ze daar ‘te nuchter’ voor zijn. Ik had dan altijd enorm de behoefte me te verdedigen. Nu niet meer….ik zweef namelijk liever door dit heerlijke leven dan dat ik met een hoofd vol stress nuchter moet gaan wezen. Ik ben liever Down to Earth met de voetjes op de grond…of zand…of in de lucht…in ieder geval helemaal in het nu op deze prachtige mooie aarde!!!
Liefs ,Linda
ps op de zwart wit foto’s na is er nergens een filter over gegaan…hoe mooi kan het leven zijn!!!
HAPPY CAMINO home 