Met regelmaat een blog schrijven blijkt zo makkelijk nog niet. Zolang ik lekker kan reizen is er genoeg blogstof maar eenmaal in het normale ritme is het een ander verhaal. Helaas ziet mijn leven er niet zo uit dat ik iedere week een leuk tripje in kan plannen dus de inspiratie zal uit mijn dagelijkse reis moeten komen.
Als ik dan even ga bedenken wat leuk zou zijn om op te schrijven blijkt dat nog wel een dingetje…Er gebeurd genoeg maar om nu uitgebreid over een gezellig avondje met vriendinnen uit te weiden lijkt me niet zo’n boeiend idee plus dat ik dan binnenkort misschien niet eens meer een keuze heb of ik over ze ga schijven omdat ze me definitief geblokt hebben. Ander makkelijk onderwerp is mijn kind maar als ik wil voorkomen dat mijn zoon op z’n 14e op kamers gaat wonen kan ik ook de puberverhalen beter skippen. Het hoofdstuk wasjes in de wasmachine, stofzuigen en eten koken hebben we 5 jaar terug al uitgebreid op Facebook besproken dus over die hobby is weinig meer te melden behalve dat we er massaal achter zijn gekomen dat we dit soort activiteiten enorm gemeen hebben!
Maar waar schrijf je dan over? Moet een verhaal altijd ergens over gaan? En hoe weet ik dat wat ik schrijf door een ander ook zo gelezen wordt zoals ik dat bedoel? Misschien word ik met mijn schrijfsels wel in een hokje geplaatst en welk hokje is dat dan? Vragen waar niemand het echte antwoord op weet. Maar waar wel snel een mening over gevormd word. Want we vinden best snel ergens iets van en we vinden dan vooral ook dat we gelijk hebben! En is dat ook zo of denken we dat alleen maar puur gezien vanuit onze eigen waarneming?
Dat brengt mij op mijn tijdelijke vrijdagbaan. Sinds een aantal weken geef ik 1x per week filosofieles op een basisschool. Samen met de kinderen in de leeftijd tussen 6 en de 8 jaar filosoferen we over van alles en nog wat. Een uurtje praten, luisteren, fantaseren en dromen…wat best nog wel eens lastig blijkt te zijn voor sommige kinderen ( en voor mij om ze een beetje in het gareel te houden).
Een jongetje uit de klas gaf in duidelijke taal aan dat hij dat gepraat echt heel stom en saai vond (ik zeg het even in de gecensureerde versie). Toen ik hem vroeg waarom was het antwoord een diepe zucht en ‘daar heb ik dus geen zin in om over na te denken’. Hij kreeg daar namelijk heel erg hoofdpijn van en ook van al dat praten. ‘Hoofdpijn?’, vroeg ik hem. ‘Ja, en als ik dat zelf nog nooit had gevoeld dan weet ik dus ook niet wat het is.’ Daarom was het beter als hij niet mee deed aan de les want het is echt vreeeeeeeselijk als je daar last van hebt. Einde verhaal….Mmmmm daar zit hier en daar iets in. Ik heb dat inderdaad nog nooit meegemaakt dus wie ben ik om te zeggen dat het niet waar is. Grappige was wel dat juist hij heel veel te vertellen had tijdens de les. Arm kind, wat zal hij een pijn gehad hebben na schooltijd…
Deze week hield de vraag uit welk land ik kwam de kinderen erg bezig. Mijn antwoord dat ik in Nederland geboren ben werd een beetje weg gelachen. “Maar uit welk land komen uw vader en moeder dan?” Ehhh tja… ook uit Nederland….” “En uw opa en oma?” Ik ging me bijna schuldig voelen dat deze mensen ook gewone Hollanders waren. Er werd met hoofden geschud en geïrriteerd gezucht.. druk werd er gediscussieerd en zachtjes werd er naar elkaar gefluisterd “écht niet, ze komt gewoon uit Turkije…Nee joh, Spanje want Linda is een Spaans woord.” Het lukte me niet om me er nog uit te praten dus zoals het een echte filosofiejuf betaamt heb ik het maar bij hen gelaten want misschien ben ik inderdaad een generatie of 4 terug wel Turks of Spaans geweest. En zijn we uiteindelijk niet allemaal misschien wel Arabisch, Chinees of Zuid Amerikaans….Pffff mijn filosofische brein maakte overuren.
Een lesvoorbereiding is dus bijna niet nodig want de onderwerpen dienen zich vanzelf aan. Toch zit ik op donderdag keurig achter mijn bureautje iets op papier te zetten…Waardoor ieder appje / mailtje/ stukje tekst… nou ja, eigenlijk alles wat voorbij komt op dat moment een filosofische wending krijgt. Neem bijvoorbeeld de titel van mijn blog ‘Droomtijd”, wanneer is het eigenlijk droomtijd, wie heeft bepaald dat wat we ’s nachts beleven dromen is en niet het echte leven? En wat is het echte leven? Waarom heet leven leven? En hoe komt het dat we al dit soort vragen bedenken?
Een jongetje uit groep vier weet het uit te leggen….Filosofie is dat er meer vragen dan antwoorden zijn, dat we na gaan denken en dat iedereen een andere mening mag hebben! Yes, dit is het…hij heeft opgelet! Niemand in de klas die aan zijn woorden twijfelt…Heerlijk, waar wij (grote mensen) onze mening willen geven als zijnde de waarheid, antwoorden en bewijzen willen accepteren kinderen veel sneller dat iets is zoals het is en dat het prima is als jij iets anders denkt… Natuurlijk blijven ze ook doorvragen en zullen er altijd uitzonderingen zijn maar uiteindelijk komen ze met een eigen, vaak geweldige, oplossing en kunnen blij en enthousiast worden over elkaars ideeën…iets waar wij met elkaar nog veel van kunnen leren…Behalve als het onderwerp ‘Fortnite’ aangesneden wordt dan blijkt deze wijsheid ineens even weg gefilosohatseflatst te zijn….
En zo blijken kinderen ook maar weer gewoon mensen te zijn…of zijn mensen gewoon kinderen?? Of zijn we allemaal mensenkinderen…zucht..
Er is 1 ding waar ik wel een antwoord op weet… Namelijk de vraag of ik niet weer eens op reis moet gaan? JA….Ik ben er wel weer aan toe…moet toch uitzoeken waar mijn roots liggen! 🙂
Liefs,Linda
HAPPY CAMINO home 