HAPPY CAMINO home

IK BEN ER!!! 10 dagen lopen, ongeveer 290 km…en dan ineens is het voorbij…

Maar ik ga weer even back in time….Ik had mijn laatste blog geplaatst toen ik ineens aan mijn tas met portemonnee en paspoort dacht. Ik probeerde zo zachtjes mogelijk de slaapzaal uit te sluipen en opende de deur naar buiten…. mijn mond viel open van verbazing, wie zaten daar gezellig in de tuin bier te drinken, Steve en Graeme ( ik weet nu hoe ik zijn naam schrijf). Snel trok ik iets meer aan dan wat ik aan had en ging er gezellig bij zitten. Birgit, de Duitse dame die ik eerder ontmoet had was er ook en een Canadees die op zijn gitaar zat te spelen. Wat een geweldige avond!!! Compleet gelukkig viel ik in slaap. Volgende dag gingen we met zn vieren op pad. Mooie gesprekken en het was zo vertrouwd alsof we elkaar al jaren kende. Halverwege nam Birgit helaas afscheid van ons want die had al een overnachting gereserveerd. Ik zou nog een klein stukje verder lopen waardoor ik op vrijdag in Santiago aan zou komen. Maar het was zo fijn om met Steve en Graeme te lopen dat ik besloot op het zelfde punt als hun te stoppen. Het was een enorme lange wandeldag en aan het einde zaten we er alle drie totaal doorheen. Ik zou in een Alberque slapen, zij wilde een eigen kamer. Toen we de plaats in kwamen zag het er zo armoedig en triest uit dat ik weinig enthousiast werd. Ik probeerde het wel in het dorp. Steve stelde voor eerst wat te drinken en dan verder te kijken. Terwijl Graeme en ik nog aan een biertje zaten ging Steve vast op zoek. 10 minuten later ging de telefoon. Hij had 2 kamers gevonden voor €20,- pp YEAAAAAHHHH ik had gewoon een eigen kamer met douche en toilet. Daar hoefde ik niet over na te denken. De eigenaar van het hotel had denk ik de droom om de beste Ginmixer van Spanje te worden dus na een lekker douche was het tijd voor mijn eerste Gin tonic.. ik heb er een nieuwe hobby bij! Niet het maken maar het drinken;) samen met de heren aan de tapas die avond. Wat een gezelligheid!

Volgende dag had ik aangegeven dat ik alleen zou lopen en hen ook verder alleen wilde laten. Het was de laatste wandeldag… ik moest even terug naar de stilte in mezelf en wilde de vrienden ook nog even hun tijd samen gunnen. Uiteindelijk was het op en af, even samen even alleen, wat helemaal prima was. Het was vreselijk warm en een uur voor aankomst was ik door mijn water heen ( wat inmiddels in mijn T-shirt zat). Het aantal kilometers richting Santiago liep langzaam af… nog 1 klim en dan ben ik er… dat heb ik zo’n keer of 6 herhaald. Ongeveer een half uur voor aankomst was ik de mannen kwijt geraakt. Ik rook het eindpunt maar zag ook de lucht donkerder worden. Toen ik Santiago in liep vielen de eerste druppels sinds 10 dagen…de drukte overviel me.. ik liep richting de kathedraal, het eindpunt… daar was het…ik ben er… dit is het… dit is het… wat ik voelde? Leegte… alles ging hier gewoon door zoals het waarschijnlijk elke dag gaat. Niemand die doorheeft dat ik voor mezelf zo’n prestatie geleverd had. Ik ging op de trap zitten en heb een half uur alleen maar voor me uit gekeken. Toen heb ik Graeme geappt om te vragen of ze in de buurt waren. Ze waren in de kathedraal dus ben snel naar ze toe gegaan. Vanaf dat moment was de echte aankomst. We feliciteerde elkaar en op dat moment brak de regen, onweer en bliksem door! Stil hebben we daar met zn drieën gezeten.

Eenmaal buiten wilde we ons certificaat gaan halen maar toen we aankwamen bij het kantoor stond er een enorme rij. We besloten het de dag erna te regelen en gingen nog even de kapel voor de pelgrims binnen waar een prachtig filmpje gedraaid werd.

Die avond zou ik met de mannen gaan vieren dat we het gehaald hebben. Snel een douche in het hotel en de stad in. Nu heb je misschien een idee hoe het er aan toe gaat met een Schot en een Engelsman dus rond 5 uur rolde ik mijn bed in!

Volgende dag 9 uur was ik toch al weer fris en fruitig. Rond 11 uur liep ik in de stad. Pakte nog een klein stukje mis mee wat erg indrukwekkend was. Ik had met Steve afgesproken die avond te gaan. ‘S middags gingen we terug naar het kantoor om het certificaat alsnog te regelen. De rij was nog langer maar in die rij zag ik allemaal bekende gezichten. Wat leuk, mijn benedenbuurvrouw van de eerste overnachting in de Alberque, mijn Canadese slaapbuurman van een paar dagen terug, grappige aan hem was dat hij altijd als eerste ergens aan wilde komen en in de rij van de Alberque steeds trots meldde hoe laat hij er al was… dit keer stond hij met een glunderend gezicht voor me en zei dat hij er al om 9.00 uur was.. ‘oh johhh ik gisteren, ik heb namelijk 3 dagen in 2 gelopen’ zei ik, ik weet het, super kinderachtig maar sommige mensen lokken dit gewoon uit. Het gesprek was daardoor ook snel afgelopen. Inmiddels had Steve het voor elkaar gekregen dat hij een formulier in kon vullen waardoor we aan het einde van de dag onze papieren op konden halen! Top, goodbye rij!! Die middag in de stad rondgeslenterd en gewoon een beetje mensen gekeken. Om 19.00 uur zaten we in een volle Kathadraal. Wie komt er ineens voor ons staan, Birgit! De Duitse dame..tijdens de mis is er een moment dat je de mensen om je heen de hand schud dat werden dikke knuffels in dit geval!

Na de mis moest ik afscheid nemen van Steve en Graeme… een moeilijk moment want wat had ik veel beleefd in die paar dagen met deze mannen. Drie keer kwamen ze per toeval op mijn pad tijdens de wandeling. Nou ja toeval, daar geloof ik niet erg in!

Ik had die avond geen zin om alleen te gaan eten. Ben naar mijn hotel gegaan en ben gaan slapen. Gelukkig had ik een wekker voor het ontbijt gezet want anders had ik nog geslapen denk ik. Ik had met Birgit afgesproken in de middag. Wat een heel dierbaar moment van mijn reis is geworden. We hebben samen gegeten, (weer) wijn gedronken en door de stad geslenterd om de traditie van de pelgrim voort te zetten. In het donker op je rug met je hoofd richting kathadraal op de grond liggen. We hebben zo gelachen en al snel lagen er pelgrims uit alle hoeken van de wereld om ons heen!

Ook van dit mooie mens heb ik afscheid genomen. Terugkijkend heb ik precies de juiste mensen om me heen gehad. Van ze geleerd, mooie inzichten gekregen, ze hebben me zelfvertrouwen gegeven, ik voel me een enorm rijk mens!!

Vandaag de laatste dag en ik denk ook echt alleen vandaag. Het was af en toe zwaar, tranen hebben rijk gevloeid, van verdriet maar ook heel veel van het lachen, ik ben meer van mezelf gaan houden, heb enorm veel nieuwe vrienden gemaakt ,grappig dat ik alleen op dag 1 een Nederlandse heb gezien en verder niet meer, precies wat ik wilde!! Ik hoop sommige nog terug te zien. Wandelend in hun land.

In de film kwam een zin voorbij… de echte Camino begint als het voorbij is… ik voel het…

Iedereen bedankt voor alle lieve berichten!! Het was heel speciaal!!

Ook ONTZETTEND bedankt voor alle donaties , met september erbij en een potje van mijn klanten uit de salon hebben we met elkaar meer dan €2000,- opgehaald voor het geweldige doel Free a Girl!! Deze meisjes hebben niet de vrijheid die jij en ik hebben. Zitten opgesloten in hokjes om zo’n 20x pd verkracht te worden. Die gedachte gaf mij superkracht. We kunnen niet onze ogen sluiten… zij verdienen net als wij de mooiste plek op aarde!

Dusssssss ik ga door…. op naar een nieuw plan wan denk ik toch weer met wandelen te maken heeft 🙂

Heel veel liefs😘