Er gebeurd zo veel en toch zo weinig waardoor ik af en toe niet eens meer kan vertellen war vandaan ik die morgen ben vertrokken. Maar gelukkig hebben we de foto’s nog die me even terugbrengen naar de dag ervoor.
Er is absoluut niets aan de hand met mijn geheugen alleen elke dag is weer zo anders en ontmoet ik weer nieuwe of ‘oude bekenden’.
Gisteren was een hele korte wandeling. Ik keek vooral in het begin al naar deze dag uit maar ik ga echt merken dat ik steeds sterker word. Dus toen ik 3,5 uur gewandeld had en al aankwam op bestemming was ik even in dubio. Moet ik niet gewoon nog even doorlopen? Maar toen ik eens rondkeek in het stadje bedacht ik me dat het ook fijn was om eens zonder rugzak lekker rond te lopen en om weer een oplader te scoren. Dat geleur bij iedereen om een snoertje te vragen had ik na 2 dagen wel gehad. Terug naar mijn zelfstandigheid! Het was weer even wachten voor de deur van de Alberque waardoor er een flinke rij ontstond maar ik was zo vroeg waardoor ik een topplek kon bemachtigen. Echt een fantastisch gerenoveerd oud gebouw midden in het centrum.
Spulletjes gedropt en lekker slenteren door alle kleine straatjes. Uiteindelijk gewoon nog 6 km voor ‘de lol’ gelopen.
Ik had met mijn snoertje ook oordopjes gekocht dus nadat ik bij de supermarkt wijn en een bakje tapas had gekocht ben ik heerlijk in het zonnetje gaan zitten. Dat was toch wel even een momentje van ultiem geluk!!
’s Avonds lag de hele zaal al om 21.00 uur te slapen. Daar kan ik nog steeds niet aan wennen! Toen ik uiteindelijk in bed lag voelde ik allemaal gekriebel… nee hè… ik had 1 x niet mijn bedbug laken er op gelegd, het zal toch niet zo zijn dat de (in plat Hollands) bedluizen precies dit bed gekozen hadden. Zodra die gedachten er was, was er geen houden meer aan. Aangezien iedereen heel stil was durfde ik niet meer te zoeken in mijn rugzak.. waar zijn die snurkende mensen als je ze nodig hebt?! Om daar maar weer eens op terug te komen, de avond ervoor lag een man naast mij vreselijk te snurken. Zijn vriendin die aan de andere kant lag reageerde niet. De irritatie liep behoorlijk op bij me..ik ging steeds harder zuchten en ineens hoor ik mezelf OH MY GOD SHUT UP!zeggen…weinig effect behalve dat ze de volgende ochtend niet reageerde toen ik ze goedemorgen wenste.
Terug naar de bedbugs. Het zal een psychisch dingetje geweest zijn want ik heb vanmorgen niets kunnen ontdekken.
Vanmorgen liep ik rond 7.15 uur weer fris en fruitig de deur uit. Op zoek maar een bakker en koffie.. ik zag zo snel niks dius besloot te gaan lopen want meestal is er vrij snel wel ergens iets om de dag op te starten. Vandaag dus niet. Dat werd een ontbijt van een appel met water. De wandeling van vandaag zou 21 km zijn met daarbij wat klimmen dus zo rond de 23 km. Ik liep alleen. Het zonnetje kwam nog niet door maar doordat er gelijk een flinke berg op me lag te wachten stond het zweet op mijn rug toen ik boven kwam. Terwijl ik even lekker wilde gaan staan om bij te komen zie ik daar ineens Magda, de Poolse die ik in de eerste dagen ontmoet had. Zij was achter gebleven omdat het te zwaar was maar had gisteren 40 km gelopen om het weer in te halen. Grappig wat je voelt op zo’n moment, alsof je een vriendin onverwacht tegenkomt als je op vakantie bent. We hebben gezellig even samen gelopen en zeiden tegen elkaar dat we zo’n trek hadden in koffie…ineens kijken we elkaar blij verrast aan want onderaan de berg staat een meisje met een zelfgemaakt stalletje en verkoopt… koffie!! Mooie 5 minuten stop en weer verder.. het is wat lastig communiceren met elkaar want ze spreekt 3 woorden Engels en ik 3 woorden Frans en na 3x ca va weet ik inmiddels wel hoe het met haar gaat. Ze loopt ook wat langzamer dus bij haar volgende stop ben ik door gelopen, zonder wat te zeggen:) nee hoor! We zouden elkaar op het eindpunt wel weer zien in de Alberque.
Toen ik naar adem stond te happen na de zoveelste berg liep er een man voorbij. Ik zei dat ik die bergen vreselijk vond en hij antwoordde, na ieder klim komt weer een mooie daling. Dat klonk positief dus ik liep met hem mee. Hij vertelde waar hij vandaan kwam en ik zei hem dat ik pas iemand ontmoet had die daar ook woonde. Op dat moment keek ik naar achter en zag zijn vriend…. Graham??? Maar dan liep ik dus naast Steve… deze twee mannen had ik op dag 2 (of 3) al ontmoet!! We moesten zo lachen. Ik had mijn haar los en zij waren de vorige dagen op zoek naar een vrouw met een staart waardoor ze een keer harder waren gaan lopen omdat ze dachten dat ze me gespot hadden.Wat dus niet zo was. Het gesprek was vorige keer al erg leuk en ging gewoon verder waar we gebleven waren. Ze hadden beiden mooie inzichten over zichzelf gekregen de afgelopen dagen, dat is iets waar je, als je er voor openstaat niet aan ontkomt tijdens het lopen. Ze hadden nog veel meer verhalen want beide heren hadden een boek geschreven en waren bezig met een tweede. De ene over zijn leven bij de Airforce de ander een gedichtenbundel. Ik vertelde dat ik om de dag een stukje schreef over deze reis. Uit het niets zei Steven ineens, zou het niets voor jou zijn om meer te gaan schrijven? Wauw…eh ja zou leuk zijn maar wat? ‘Wordt reisblogger’ zei hij, of misschien ook gedichten… precies de 2 dingen waar mijn interesse ligt. Ik sla het op en neem het in mijn rugzak ( de onzichtbare) mee. Voor ik het wist waren we in de plaats waar ik moest zijn. De twee mannen gingen nog door want ze hadden niet zo lang de tijd. Dikke kussen en een omhelzing volgde want ook deze twee bijzondere vrienden zou ik niet meer terug zien. Bij het afscheid zei ik ze hoe hun vriendschap me raakte, er is zo’n positieve, lieve energie tussen hen. Echt zoals een vriendschap zou moeten zijn. Ze keken elkaar lachend aan,gaven een high five en waren zichtbaar dankbaar in elkaars leven te zijn.
Ik schoof aan in de rij van de Alberque. Het was pas 13.00 uur eigenlijk veel te vroeg om al op eind van bestemming te zijn vond ik. De afgelopen dagen zijn echt met twee vingers in mijn neus te doen. Twijfel de twijfel.. ik keek op de kaart en de volgende stop zou na 10 km kunnen zijn.Ik vond het lastig want in de rij stonden allemaal mensen die ik inmiddels van gezicht kende. Daar zou ik dan uitstappen als ik door zou gaan. Precies dát maakte dat ik ineens op stond en weer aan het lopen was. Ik wilde me weer vasthouden aan het bekende. Iets wat ik juist niet wil, het gaat je op den duur beperken als je daar niet overheen stapt. Daar ging ik… weer een nieuwe start.. onderweg kwam ik 2 Duitsers tegen… alweer, is er nog wel een Duitser in eigen land. Ik vertelde dat ik de eerst Nederlands sprekende Duitser had ontmoet afgelopen dagen waarop zij zegt, ik spreek ook Nederlands hoor! Nou jaaaaaaa…..
De snelheid zat er nog lekker in maar uiteindelijk kwam ik met mijn tong over de vloer slepend bij de Alberque aan. Top plek! Midden in de natuur. Moest alleen nog verzinnen hoe ik aan eten zou komen. Bij het inschrijven vroeg de dame van d receptie (niet meet dan een tafeltje) of ik mee wilde eten. Jaaaaaa…. en wat een goed besluit! Lange tafel in de tuin, heerlijk eten, gezellig gezelschap, wijn en een mooi gesprek met een Portugese jongen. Dit zijn toch echt de meest geweldige momenten!
Inmiddels is het kwart voor tien, iedereen slaapt alweer. Ik keek vanmiddag eens lachend om me heen. Tijdens het wandelen bedacht ik me als ik iedereen eens observeer dat ik toch een beetje anders ben. Iemand ( die er voor geleerd heeft) had me al eens gezegd, ‘ je bent ook anders’ niet beter of slechter maar anders. Inmiddels ga ik dat steeds meer waarderen. Het maakt dat ik niet altijd de makkelijkste weg kies, behoorlijk impulsief ( chaotisch) ben maar daardoor zoveel mooie dingen van het leven mee mag maken…dit soort gedachten worden na 7 dagen lopen wel steeds sterker, ik vind het mooi om op deze manier eens naar mezelf en mijn leven te kijken. Maar waar ik dus om moest lachen… ik heb er maar een foto van gemaakt. De foto van de slaapzaal met alle rugzakken. Bij mijn bed zou je denken dat net de verhuiswagen langs geweest is terwijl anderen alles weer keurig geordend voor hun bed hebben staan, klaar voor de volgende dag… en nu is het te laat want dan maak ik iedereen wakker! Vanaf morgen een nieuwe poging… of niet… ik ben namelijk super HAPPY!
Liefs,
Linda 
HAPPY CAMINO home 