De tranen zijn gedroogd! Af en toe een kleintje maar daar ben ik zo wie zo in het dagelijks leven goed in dus dat is niets nieuws. De lieve berichtjes die ik kreeg deden me goed!
Ik heb die avond een fles wijn leeg gedronken met twee Duitse dames en daarna besloten wat liever voor mezelf te zijn. De volgende dag zou ik een etappe over gaan slaan door de bus te pakken. Het zou de langste tocht worden en ik zag dat gewoon even niet meer zitten. Met een opgelucht gevoel ging ik ‘slapen’. De volgende ochtend stond ik om half 7 met rugzak op mijn rug klaar voor vertrek. Op zoek naar de bushalte. In het dorp kwam ik mijn ‘roomy to be’ tegen , heb haar maar niet gezegd dat ik haar nachtje heb moeten betalen ( was tenslotte maar €6,-). Ze zou wat rustiger aan gaan doen. Dit bekende Caminogezicht ga ik dus niet meer zien onderweg. Bij de bakker een croissant gehaald en verder zoeken naar de busstop. In de verte zie ik een Pelgrim lopen en voor ik het weet ben ik alweer op weg… dag bus, ik ga het gewoon weer doen vandaag!!!! Iets in me knaagde dat ik geen voldaan gevoel zou hebben als ik er aan toe zou gaan geven. De wandeling begon een heel stuk langs de snelweg tot ik door kreeg dat het pad beneden bij het water liep. Een stuk mooier maar zeker ook veiliger. De eerste 10 km vond ik het prachtig maar de 20 km die daarna kwamen werd wel erg saai. Steeds hetzelfde rode rechte pad langs het zelfde uitzicht van het water. Geen koffiestops. Het leek wel 50 km i.p.v. 30. Er waren heel weinig wandelaars. Toen ik even op een bankje zat kwam er een Australische man naast me zitten. Ik heb hem daarna niet meer gezien maar dat heerlijke Ozzieaccent klonk nog lang na in mijn oren. Verder kwam ik niemand meer tegen. Ik heb me echt omhoog moeten slepen om bij de Alberque uit te komen, mijn voeten deden zeer! Soms denk ik ‘ waarom doe ik dit?!’ maar als ik dan aan de reden denk namelijk geld inzamelen voor Free a Girl ben ik dat snel vergeten. Want wat een vrijheid hebben wij…Daar aangekomen was ik een van de eerste dus ondanks de pijn en het weinige trainen zit het tempo er lekker in bij me. Dat leverde me een goed plekje op bij het raam. Aan de ene kant een Italiaan aan de andere kant een Rus, beide niet snurkend!
Na een douche eerst weer op zoek naar een oplader en wat te eten. Laatste lukte, eerste helaas nog niet.
Bij de bakker stond ik al een kwartier te wachten tot een charismatische man van iets over de 60 mij opmerkte. Hij riep iets tegen één van de meisjes die mij vervolgens gelijk stralend kwam helpen. Huh??? Hoe kreeg hij dat voor elkaar? Later in de Alberque kwam ik hem weer tegen. Hij stelde zich voor als Allessandro. Wat een geweldig positieve energie heeft die man!!! Hij vroeg me mijn naam en vertelde me dat dat niet moeilijk voor hem was omdat linda Beautiful Girl betekend. Ik heb net gedaan of ik dat nog niet wist, vind dat nu boven de 40 toch een beetje lastiger worden;) Hij sliep tegenover me. Prima slaapies zo om me heen.
’s Avonds besloot ik op aanraden van een Russische medepelgrim nog een rondje naar de oude vesting te maken. Deze beschermde Portugal heel vroeger tegen Spanje. Goede tip want het was erg mooi en toen ik door het tunneltje liep hoorde ik prachtige fadomuziek. Helaas verdwaalde ik tegen donker wel in al die gangen maar was gelukkig net voor donker weer terug!
In de Alberque hing een fijne sfeer. Het was erg druk maar toch overviel het me niet. Ik moest aan de woorden van J. een paar dagen terug denken. Hoe kan het dat er zoveel gedoe is in de politiek ed terwijl in zo’n kleine ruimte zoveel verschillende nationaliteiten zo goed met elkaar samen kunnen leven. Ik vond dat heel mooi om er op die manier naar te kijken.
Die nacht een record gezet wbt slapen, ik denk dat ik zeker op 5 uur gekomen ben! Om half 6 gingen mijn buren de spullen al weer inpakken. Het is zo grappig om te merken dat al die mensen eenzelfde patroon hebben, aankomen, douchen, slapen, eten, kletsen, slapen, bed uit en weg… niet overdreven maar ik heb nog niemand ontdekt die het anders doet, behalve ikzelf😃 ik vind het zo lekker om wakker te worden door ’s morgens nog een keer onder die douche te springen en zo heb ik nog wel wat verschillen ontdekt :). Verder heb ik het vroege opstaan en de deur uitgaan al helemaal overgenomen. Ook vandaag liep ik om 7.15 uur weer buiten. Ik begon de dag (weer) met een Duitse dame. We staken de brug over die grensde tussen Portugal en Spanje. Bijzonder moment! Gisteren heb ik de afslag genomen en ben de andere route ingeslagen, niet meer langs de kust en dat is duidelijk te merken. Yeahhh hier staan duidelijke gele pijlen waardoor ik denk ik de weg niet meer kwijt kan raken. Alleen zijn er wel meer mensen op de route. In Spanje stopte we voor koffie. In het café had ik een praatje met een Amerikaan die dacht dat ik uit Californië kwam. Wat een ‘wereldvrouw’ ben ik:) tot nu toe denken ze dat ik Spaans, Italiaans, Frans en nu dus ook Amerikaans ben… alles behalve Nederlandse. De Duitse dame wilde nog even de kathedraal in en ik voelde dat ik wilde gaan lopen dus even goede vrienden, ging ieder zijn (haar) weg. De rest van de dag heb ik weer alleen gelopen wat heerlijk was vandaag. Een Nederlander had prima geweest maar ik had geen zin meer in het Engels .
Tot nu toe heb ik weinig lichamelijke pijntjes gehad maar gisteren was net even to much…mijn knieën en rug doen zeer.
Toen ik bij de Alberque van vandaag aankwam stonden er al wat mensen buiten te wachten. Het zou nog een uur duren voor het open zou gaan. Daardoor liepen een aantal door naar de volgende. Eenmaal binnen had ik wel wat spijt. Zeker een van de mooiere maar beetje te rustig en veel minder gezellig. De klassieke muziek in de hal voelde ook niet heel ‘ we gaan een leuke avond hebben’ aan. Eenmaal gedoucht bedacht ik me dat dit de perfecte plek voor mij was op dit moment. Ik heb heerlijk 2 uurtje geslapen. Daarna voelde ik me weer helemaal het ventje. Lekker het stadje in waar een bandje speelde en genoten van de wijntjes en de tapas. Dit is het!!!!
Morgen gaat het zwaar worden. Voornamelijk klimmen. Morgen is het ook de dag dat ik alweer een week weg ben, mijn 7e dag lopen. Time flies….. ik kan inmiddels boeken vol schrijven over alle kleine dingetjes. Echt niet altijd feest maar wel heel bijzonder!
Nu is het tijd voor de dampende slaapzaal met hopelijk weinig gesnurk! Ik heb al een man gespot van vorige nacht die enorm lag te zagen maar hier mocht geen alcohol gedronken worden en hij is niet weg geweest dus ik heb goede hoop! Welterusten allemaal!
Liefs , linda
Ps dank allemaal voor de lieve berichten
Ps 2 ook super bedankt voor de donaties die er weer bij gekomen zijn!!
Ps 3 doneren mag nog steeds, check bovenaan mijn Facebook pagina A Free Girl to Free a Girl voor de link of typ dit in de zoekbalk van de website van Free a Girl , onderaan mijn bericht staat wat je kan doen
Ps 4 vrijheid blijheid gewoon meelezen mag natuurlijk ook!
Ps 5 super leuk om te zien dat mijn blog zo goed gelezen wordt! Thanks😘😘
Ps foto van mij als pelgrim mag niet ontbreken maar vergeet het alsjeblieft wel snel weer 😜
HAPPY CAMINO home 