HAPPY CAMINO home

Het einde van het jaar is in aantocht. Nog een weekje en dan staat de kerstboom weer. Gezellig!!

Voor mij ieder jaar het moment dat ik ineens heel graag al mijn vrienden en vriendinnen bij elkaar zou willen hebben. Een lange tafel vol kaarsen, mooi gedekt, lekker eten (zolang ik het maar niet zelf hoef te koken) ,  flessen wijn op tafel, heel veel lachen of misschien ook wel een beetje huilen. Zo’n moment dat ik ze kan vertellen wat ze voor me betekenen. Dat kan natuurlijk op ieder ander moment van het jaar maar dit zijn toch wel de perfecte omstandigheden.

Mijn vrienden en vriendinnen… zo verschillend…als ik er over nadenk mag ik me zo gelukkig prijzen dat ze nog steeds in mijn leven zijn. Ik ben namelijk niet de meest geweldige vriendin. Kan soms weken duren eer dat ik eens op een appje reageer, vergeet standaard verjaardagen, moet lijstjes bijhouden wie wat moet w.b.t. ziekenhuisbezoekjes ,familie perikelen, vakanties enz enz en heb dan ook nog de gewoonte briefjes niet meer terug te vinden waardoor ik absoluut niet meer weet wie wat waar moest doen. Komt ook nog bij dat ik heel graag op mezelf ben dus er zijn periodes dat ik me zo’n beetje afsluit voor iedere vorm van sociaal contact. Gewoon een waardeloze vriendin eigenlijk als ik het zo lees…. Toch gaan sommige al mee vanaf de basisschooltijd.

Ik had meer met mannen zei ik altijd. En dat is op sommige vlakken nog steeds zo maar toch zijn daar de laatste 15 jaar steeds meer vrouwen bij gekomen. Eigenlijk zijn  ‘ze’ ook best leuk! Waar je met mannen vooral niet te veel de diepte in moet gaan kan je met vrouwen heerlijk urenlang ‘zware’ gesprekken voeren. Dat we eigenlijk constant in herhaling vallen maar het net weer anders verpakken vergeten we maar even. En waar je met vrouwen serieus praat over seks, is het met mannen vooral heel veel onderbroeken lol (oké oké niet iedere man is zo). Ik denk dat in mij het vrouwelijke en mannelijke aardig in evenwicht is tegenwoordig…met hier en daar een uitschieter naar 1 van beide kanten (ik laat me er niet over  uit welke kant dat op is ).

Terwijl ik dit tik gaat mijn vriendenkring stuk voor stuk aan me voorbij….ik heb ze in alle soorten en maten. De slimme vriend(in), de spirituele wijze, de ik plas al in mijn broek van het lachen als ik aan haar denk vriendin, de lieve zorgzame, de serieuze, de bel/app/mail vriend(in), de mooie charmante, de culinaire vriendin, de ik zie je veel te weinig vriendin, de voor altijd in mijn hart vriendin, de je zou mijn broer kunnen zijn vriend, de verre vriendin, de wat hebben we een avonturen beleefd vriendin, de ex vriend (die heb ik dan weer niet in vrouwelijke vorm) , de waarom gaat met jou de wijn altijd zo hard vriendin en zo kan ik nog wel even doorgaan.

En dan heb je nog de mensen die je ontmoet en je gelijk het gevoel hebt dat je diegene al je hele leven kent. Dat je iets in de ogen herkend of waar het gesprek  zo makkelijk mee loopt. Ik heb dat regelmatig, in mijn werk, als ik naar een cursus ga maar ook gewoon tijdens het wandelen, in een winkel of met een vage oude bekende via facebook.  Je komt in gesprek en het voelt dan zo vertrouwd. Soms blijft het contact maar vaak stopt het daarna ook weer maar toch ben ik heel gelukkig dat ik met hem of haar even in verbinding ben geweest.

Vriendschap is ook best iets lastigs. Ieder heeft zijn eigen gevoelens, verlangens en zien we wel op tijd wanneer iemand iets nodig heeft? Begrijp je elkaar soms verkeerd dan kan er onbedoeld een verwijdering komen. Zo teer kan vriendschap zijn…voor mij is het belangrijkste dat ik mag zijn wie ik ben zonder dat daar een oordeel aan gehangen wordt. Als ik hyper ben, er niet uitzie, veel lach of juist moet huilen, dat ik met al mijn tekortkomingen maar ook mijn talenten  geaccepteerd wordt…Ik hoop dat ik zelf ook zo’n vriendin mag en kan zijn!

Ik heb een geweldig plan klaar liggen voor als ik oud en versleten ben. Geen verzorgingstehuis voor mij! Ik wil een gezellig huis samen met al mijn inmiddels bejaarde vrienden en vriendinnen. Elkaar helpen met het aantrekken van de steunkousen, op een regenachtige dag samen onze rollator oppimpen, met mooi weer alle terrasjes in de omgeving af, gezellig met elkaar onze gebitten in de Kukident zetten, elkaars snorharen eruit trekken, groot verpakkingen incontinentie luiers delen, mens erger je nieten, letterlijk en figuurlijk. Voor iedereen een eigen kamer en een enorme gezamenlijke woonkeuken waar we aan de grote lange tafel vol met lekker eten, kaarsen en flessen wijn herinneringen op kunnen halen en waar ik dan misschien eindelijk eens aan iedereen kan vertellen wat ze voor mij betekenen…dat ik heel veel van ze hou!!!