Waarom begin je geen blog, je moet een boek gaan schrijven, toneelstukken zelfs…zomaar wat reacties na mijn vakantieblogje. Goh, nou, jeetje, bedankt! Haha grappig…maar echt weg gingen de woorden niet…
Oké, zit er iemand op mijn, soms toch wel bijzondere, gedachten te wachten? Schrijven is een vak, daar gaat iedereen dan ineens heel kritisch over doen enzo. Is het met een d of dt, anders sta ik toch maar mooi voor gek. Maken we niet allemaal genoeg mee om blogs vol mee te pennen?
Vast wel maar johhh, waarom niet…is altijd nog leuk voor de kleinkinderen later. Om de druk niet op te voeren, lief kind van me…aan jou alleen heb ik ook voldoende hoor!
Toen ik deze pagina aanmaakte was ik heerlijk aan het genieten van een mooie reis samen met mijn zoon. In het land van mijn dromen. 6 Weken lang was dit mijn droomtijd, de titel van mijn pagina was geboren…wat ook weer verwijst naar de mythologie van de Aboriginals. De oorspronkelijke bewoners van mijn grote liefde, Australië!
Ik hield een mini blogje bij op facebook. Wie zin had kon meelezen hoe wij onze dag doorbrachten. Fotootjes erbij voor wie afhaakte na de eerste regel (ik ken dat). Vol grootse plannen om nu dan toch eens echt te gaan schrijven!
En daar ben ik dan…met mijn blog…Droomtijd!
Nu moet het gaan gebeuren. Ik moet een stukje schrijven waardoor jij als lezer denkt “die is leuk/ interessant/ grappig, die moet ik volgen!” Mijn god, dat is toch niet te doen! Op de meest saaie dag sinds maanden. Echt hoor, wat een enorm saaie saaie dag!
Ik weet het, boven aan mijn pagina heb ik mezelf beschreven als positiveling. Maar dan nog kan je een hele duffe dag hebben. Ik zie het positief, het zorgt er voor dat ik weer eens goed na ga denken en voelen wat ik wil in het leven. Nu heb ik daar niet zo’n dag als vandaag voor nodig aangezien dat een gedachte is die maar 85x per 24 uur voorbij komt.
Hoe komt het toch dat ik me na 44 jaar nog steeds kan afvragen wat ik later worden wil? Niet dat wat ik nu doe niet leuk is alleen, er is nog zoveel meer. En ik voel aan alles dat er nog iets op me ligt te wachten. Maar pleaseeeeee mag dat nu dan eindelijk een keer duidelijk worden???
Eigenlijk weet ik precies wat ik worden wil…Professioneel vakantieganger! Dat kan ik namelijk zo ontzettend goed! Ik zeg dat niet snel van mezelf maar hier kan ik toch echt niet omheen. Een heerlijke combinatie van actief en passief, van sociaal tot einzelgänger, van drukte naar heerlijke stilte, van heel ver weg tot het einde van de straat, in luxe of back to basic. Maakt niet uit hoe of wat, zodra het woord vakantie of vrij er in voorkomt veranderd mijn gezicht in het meest blije emoij.
Daarover gesproken…wist je dat je een totaal ander whatsapp-gesprek krijgt als iemand je keuze van emoij niet begrijpt? Ik had dat pas. Waar ik mijn naïeve ‘blik’ opzette dacht de ander dat ik met mijn ogen aan het rollen was. Iets wat ik nooit doe, ook omdat ik dat gewoon niet kan. Als je dat namelijk nooit doet en je probeert dat een keer is het net zoiets als voor het eerst op een skateboard gaan staan. In gedachte ziet het er namelijk heel soepel uit maar het is overduidelijk dat ervaring ontbreekt. Het eerste stukje gaat nog wel. Net als de eerste aanzet bij het skateboarden. Maar dan komt het ronddraaien van de ogen en voel ik gewoon dat het niet heel soepeltjes verloopt. Het stagneert ergens halverwege. Om nog even op de vergelijking terug te komen, zodra je op dat plankje springt gaat het ook 9 van de 10x mis. Dus net als het rollen met een skatebord laat ik het ook met mijn ogen maar achterwegen. Ehhhh dus ja, dat even tussendoor…
Dit was gelijk een mooie kennismaking…that’ s me…van de hak op de tak…ofwel een druk hoofd!
Ik had het dus over mijn enorme carrière die nog voor me in het verschiet ligt. Professioneel vakantievierder, daarnaast wil ik ook heel graag iets voor deze wereld betekenen. Als ik mijn rekeningen met vrijwilligerswerk kon betalen dan was de keuze snel gemaakt. Pas heb ik 5 dagen gewandeld om geld op te halen voor Free a Girl. Een organisatie die zich inzet om jonge meisjes te bevrijden uit de gedwongen prostitutie. Fantastisch werk wat deze mensen doen!
Daarmee zijn twee van mijn dromen in 1 klap verwezenlijkt. In alle vrijheid ging ik 5 dagen op pad. Dit avontuur staat absoluut in mijn top 3 meest indrukwekkende reizen ooit. Helemaal alleen 185 km wandelen. Wat een fantastische ervaring! En met al die vrijheid heb ik dankzij heel veel lieve mensen die mijn actie steunde ook nog eens geld op kunnen halen voor een goed doel. En eigenlijk zijn er dus drie grote dromen vervult. Mijn aller, aller, aller grootste droom is namelijk dat we in liefde met elkaar de wereld een beetje mooier maken. En dat we allemaal vooral blijven dromen….
Ineens heb ik een heel ander gevoel bij deze dag. Totaal niet saai, best leuk…ik heb namelijk gewoon mijn eerste blog geschreven, in alle vrijheid dus een vet blije Emoij!
Keep on dreamingX
HAPPY CAMINO home 